Bir sözcüğün bütün ekleri atıldıktan sonra anlamlı olarak kalabilen en küçük parçasına kök denir. Bu nedenle kökieri sözcüklerin çekirdekleri olarak nite­lendirebiliriz. Sözcüğün ekli durumuyla kökü arasın­da mutlaka anlam bağlantısı bulunmalıdır.Türkçede kökler genellikle tek hecelidir:

ÖRNEK at, ev, gel, git, bak, su, göl...

Az da olsa birden fazla heceden oluşan kökler de vardır:

ÖRNEKAğaç, uyu, yürü...

Türkçede kökler anlam bakımından üç bölüme ayrılır:

1-AD KÖKLERİ: Bir varlığın yada niteliğin adı olan köklerdir

ÖRNEKDuvar, anne, göl, ev..

2-  EYLEM KÖKLERİ: Bir iş, oluş, hareket bildiren köklerdir.

ÖRNEKDur, bak, üşü, söyle, git, iç...

3- ORTAK KÖKLER: Kullanıldığı yere göre hem ad hem de eylem kökü olma özelliği gösteren köklerdir

.ÖRNEKŞiş (şişmek), tat (tatmak), barış (barışmak), toz (toz­mak), sıva (sıvamak)...

UYAR 1: Bir sözcüğün eylem ya da ad kökü olup ol­madığını anlamak için o sözcüğün sonuna "-mek, -mak" mastar eki getirilir.a)  Bu ek sözcüğe uygun düşüyorsa, sözcük eylem­dir.

ÖRNEKKoş(mak), sor(mak), bak(mak), ört(mek), sat(mak)...

b) Bu ek sözcüğe uygun düşmüyorsa, sözcük addır.

ÖRNEK Ağaç(mak) -> uygun düşmez Ev (mek)  -> uygun düşmez

UYARI 2: Ortak köklerle sesteş kökler birbirine ka­rıştırılmamalıdır. Ortak köklerde, sözcüğün ad duru­muyla eylem durumu arasında anlamsal bağlantı varken sesteş köklerde anlamsal bağlantı yoktur. Sesteş köklerde benzeyen sadece seslerdir.

ÖRNEKYama (ad), Yama-mak (eylem) -» Ortak kök            Yaz (ad), Yaz-mak (eylem) -» Sesteş kök