1.  Türkçe sözcüklerde geniş-yuvarlak "o,ö" ünlüsü, yalnızca ilk hecede bulunabilir, "-yor" eki dışında orta ve son hecelerde bulunamaz. Orta ve son hece­sinde "o,ö" ünlüsü bulunan sözcükler, Türkçe değil­dir.

ÖRNEK Horoz, şoför, doktor, futbol, radyo...

2.  Türkçe sözcüklerin başında "c, ğ, j, I, m, n, r, v,z" sessiz harfleri genellikle bulunmaz. Bu harflerle başlayan Türkçe sözcükler, ya yansıma sözcüktür ya da zaman içinde değişime uğramıştır.

ÖRNEK Zırıl zırıl, lapa lapa, vız vız, cıvıl cıvıl... birmek , vermek barmak, varmak

3.  Türkçe sözcük ve hecelerin sonunda "b,c,d,g" sessizleri bulunmaz.Türkçeye girmiş olan ve sonunda "b,c,d,g" sessizi bulunan yabancı sözcüklerin sonlarındaki bu sesler, sertleşerek "p,ç,t,k" şekline dönüşmüştür.

ÖRNEK

kitab — kitap

aheng —ahenk

Mehmed — Mehmet

Suad — Suat

Mesud — Mesut

4.  Türkçe sözcüklerde iki ünlü yan yana bulunmaz, iki ünlünün yan yana bulunduğu sözcükler Türkçe değildir

ÖRNEK  Muallim, suavi, saat, kauçuk, muamele.

5. Türkçe sözcüklerin ilk hecesi, iki ünsüz harfle baş­lamaz, iki ünsüzle başlayan sözcükler yabancıdır.

ÖRNEK  Spor, tren, frak, star, kral.

6. Türkçe sözcüklerin köklerinde, bir hecede iki ün­süzün yan yana gelebilmesi için, ünlüden sonra gelen ilk ünsüzün " l,n,r,s,ş," süreksiz harflerden biri olması gerekir

.ÖRNEK  Alt, ant, art, kurt, türk, üst, oşt.