Türk dilinin VI-XI. yüz yıllar arasını kapsayan ve yazıtlardan başlayarak Uygur devresini de içine alan dönemi ilim dilinde "Eski Türkçe" diye adlandırılmaktadır. Ancak bazı dilciler, XII ve XIII. yüz yıla kadar gelerek Karahanlıca diye nitelendirilen ilk İslâmî Türkçe metinlerin dilini de Eski Türkçe devresine dahil etmektedir­ler. Şu devreye ait metinlerin en büyük kısmı Uygur sahasında ve Uygur harfleri ile yazılmış olduğu için, bu devreyi Uygur devresi diye nitelendirenler de vardır.                       

Eski Türkçe devresinde Türkçe'nin yayılma alanı Orta Asya idi. Bu alan ana hatları ile kuzeyde Yenisey ırmağı çevresinden ve Mo­ğolistan'dan başlayıp Doğu Türkistan'ın güney sınırına, doğuda Mançurya'dan başlayıp batıda Aral gölü ve Hazar denizine kadar uzanmaktadır. Eski Türkçe esas olarak 552-745 yılları arasında hü­küm sürmüş olan Göktürkler'in kullandıkları dil ile, 745'te Göktürk İmparatorluğu'nu yıkarak onların yerini alan Uygurlar'ın diline da­yanmaktadır. Bu bakımdan Eski Türkçe'de Göktürk ve Uygur olmak üzere iki kol mevcuttur