Zihaf, imalenin tersidir. Arapça ve Farsça'daki uzun he­ceyi, veznin gerektirdiği yerde kısa hece gaibi okumaya zihaf denir. Burada dikkat edilecek şey, imalenin Türkçe heceleri çekip uzattığı, zihafın ise Arapça ve Farsça heceleri kıstığıdır.

Eski şairler zihafı hoş karşılamazlar, bir çeşit beceriksiz­lik sayarlardı. Ama yeri gelince en şöhretli şairler bile bu ku­suru işlemekten kendilerini alamamışlardır. Örneğin Nef'î şu mısraında, vezne uymak tasası yüzünden açık olarak göze çar­pan bir zihaf yapmıştır :

Hâbgâh eyler gazale pehlu-yu şir-i neri