Tahmis, başkasının yazdığı bir gazelin her beytinin üstü­ne üçer mısra eklemek suretiyle yapılan bir nazım şeklidir. Bu­na beşleme (yani beşe çıkarma) de diyebiliriz.

Başkasının Gazeline böyle üçer mısra eklemek, eskiden gazeli yazana karşı bir saygı hareketi sayılırdı. Divan edebiya­tında tahmis yapmak, Muhammesten daha üstün tutulurdu.Tahmisin pek kolay olmadığı meydandadır. Çünkü ekle­nen üçer Mısra, gazelin beyitlerine mânaca uygun düşürmek, çok kolay bir iş değildir.Biliyoruz ki gazelin matla beytinden sonraki Beyitlerinin birinci mısraları boştadır. Yani Kafiyeli değildir.

Tahmis yapı­lırken, her beyte eklenecek üçer mısraın kafiyeleri, her beytin kafiyesiz olan ilk mısraınm son kelimesine uygun düşürüle­rek düzenlenir. Yani beytin boşta kalan birinci mısraının son kelimesi, eklenen üç mısraa temel kafiye olur. Eğer bu son kelimeye kafiye bulunamazsa, o zaman bu son kelime, her mıs­raın sonunda Redif  olarak kullanılır, kafiye bu rediflerden ön­ceki kelimelerle yapılır. 

Şükür Allaha ki gördüm bu mübarek sinde

Kahraman ordumu serhadde muzaffer zinde

Müjde İran ile Turana ve Çin ü Hinde

Asker evlâtlarımın pîşgeh-i azminde

Aczini eyledi idrâk nihayet düşmen»

Yahya Kemal Beyatlı