SECİ Nesir içinde, cümle, cümlecik veya tamlamaların sonlarında bulunan kelimeler arasında, iç kâfiye oluşturma san'atıdır. Seci'de esas revî uygunluğunu sağlamaktır.Seci'lerin, bulundukları yerler bakımından başlıca üç türü vardır:

1. Seci'-i Mukayyed, Seci'-i Rabtî: Cümlenin so­nundaki seci'lerin uygun bir kelime aracılığıyla birbirine bağ­lanmasıdır: 

«Cenâb-ı Hak, Kânî'ye kendini bilmezlere ken­dini bildirecek mertebede zeban ü 'irfan, râyegân ü ihsan kılmıştır.» 

                                                                                                                                                               Kani 

(Allah Hazretleri Kânî'ye, kendini bilmezlere kendini bil­direcek düzeyde dil, bilim ve çok bağış vermiştir.)

Bu cümlede, «zeban ü 'irfan: dil ve bilim», «râyegân ü ihsan: çok bağış» secileri, uygun bir kelime olan «kılmıştır» ile bağlanmıştır.

2.   Seci'-i Mutlak: Cümle içindeki seci'lerin her­hangi bir kelime ile birbirine bağlı olmamasıdır: 

«Müdâm bî-fâ'ide cidal edesin ve nâ-mübârek yüzler görüb nâ-mülâyim sözler işidesin.» 

                                                                                                                       Fuzuli

(Boşuna, faydasız mücadele edip, uğursuz yüzler görüp, sert, kötü sözler işitirsin.)  Burada, 'yüzler' ve 'sözler' seci'leri, herhangi tek bir ke­lime ile bağlanmaksızın verilmişlerdir. 

3.    Seci'-i Mefrük: Nesirde yapılan redifli ka­fiyelerdir, yani seci'lerin redifli olarak söylenmesidir:

«'Işkdur gönü gülsen iden; 'ışkdur içi vü taşı rûşen iden. »

                                                           SİNAN PAŞA.  

(Gönlü gülbahçesine çeviren, içi ve dışı aydınlatan 'aşktır.) Bu cümlede yapılan seci'lerde, redif olarak 'iden' kelimesi kullanılmıştır.