TECÂHÜL-İ 'ARİF  Tecâhül-i Arifane bir nükte yapmak amacıyla, çok iyi bilinen bir şey karşısında bilmez gibi davranma, bilmezlikten gelme sanatıdır: 

Nedîm-i zarı bir âfet esîr etmiş işitmiştim

Sen ol cellâd-ı dîn ol düşmen-i îmân mısın kâfir

                                                                  Nedim  

(işitmiştim, inleyen Nedim'i bir âfet esîr etmiş; (yoksa) o dîn cellâdı, o îmân düşmanı sen kâfir misin?) 

Şâir, çok iyi bildiği kendi mahlasını bilmezlikten gelerek. 'Nedim'i bir âfetin esîr ettiğini söyleyip Tecâhül-i 'Arif san'atı yapmıştır.

Tanımlarken de belirtildiği gibi Tecâhül-i 'Arifte bir nüktenin kastedilmesi, bir maksada dayanması şarttır. Bu nükteyi eskiler, dört grupta toparlar: "Tenşît: neş'elendirmek", "Tevbîh: tekdir et-", "Tahayyür: şaş-". "Tedellüh: 'aşkın şiddetinden şaşkın ol-" ve bir de "Medh ve zemmde mübalâğa yap-".