İlk bakışta kolay gibi görünen, ama taklid edilmeye kalkıldığında benzeri meydana getirilemeyen eserler için kullanılır. Aslında sehl-i mümteni bir üslup özelliğidir. Sanatkârın dile son derece hâkimiyeti sonucu başarılabilir. Tekellüften, tasannudan uzak bir üsluptur. En derin fikirleri bile sade kelimelerle ifade edebilme sanatıdır.

 Örnek:Kim söylemiş beni
Süheylâ'ya vurulmuşum diye?
Kim görmüş, ama kim,
Eleni'yi öptüğümü,
Yüksekkaldırımda, güpegündüz?
Melâhat'i almışım da sonra
Alemdara gitmişim, öyle mi?
Onu sonra anlatırım fakat
Kimin bacağını sıkmışım tramvayda?
Güya bir de Galataya dadanmışız;
Kafaları çekip çekip
Orada alıyormuşuz soluğu;
Geç bunları, anam babam, geç;
Geç bunları bir kalem;
Bilirim ben yaptığımı.

Ya o, Muallâ'yı sandala atıp,
Ruhumda hicranın'ı söyletme hikâyesi?                                           

Orhan Veli