Birden fazla gerçek anlamı olan bir kelimeyi herkesçe bilinen anlamında değil de uzak anlamını kastederek kullanmak sanatıdır. Fikre bağlı bir sanattır. Sanatkârın bir düşünce faaliyeti sonucunda meydana gelir. Sanatkâr kelimenin uzak anlamını kasteder ama okuyucuyu kelimenin yakın anlamı da etkiler. Böylece ifadeye bir genişlik kazandırılmış olur.

Bu sanatı İham  ve Kinaye sanatları ile karıştırmamak lâzımdır, îhâm sanatı da tevriye gibi kelimenin gerçek mânâlarryla yapılır. Ama kelimenin her iki anlamı da sözün mânâsı ile uyuşur. îfade bu iki mânâya göre de değerlendirilebilir. Tevriyede ise kelimenin en uzak mânâsı ifade ile uygunluk arzeder. Yakın mânâyı ifade içinde değerlendirmek mümkün değildir. Aksi halde ortaya pek de arzu edilmeyen neticeler çıkabilir. Meselâ Nefi 'nin şu kıtasını ele alalım: 

Bana Tahir Efendi kelp demiş

İltifatı bu sözde zahirdir

Mâliki mezhebim benim

Zîrâ îtikadımca kelp tâhirdir 

(Tahir Efendi bana köpek demiş / Bana iltifat ettiği bu sözünden belli oluyor / Çünkü benim mezhebim Mâliki mezhebidir / ve benim inancıma göre köpek temizdir.) 

Son mısra herkesçe bilinen anlamında, yani Tahir Efendi olarak değerlendirilse idi "inancıma göre Tahir Efendi köpektir" gibi bir mânâ çıkacaktı. Tabii bu mânânın cümlede yeri yoktur. Sadece okuyucunun kafasında düşüncenin bir boyutu olarak kendini gösterir.  Kaynak:İsa

Kocakaplan,Açıklamalı Edebi Sanatlar