Eski Yunan edebiyatından, günümü­ze çok az örnek ulaşabilmiştir. Eski Yunan'daki en önemli edebiyat tür­leri zaman içinde şöyle sıralanabilir: İ.Ö. 800-İ.Ö. 700 arasında gelişen destan; Arkaik dönemde bunun yeri­ni alan lirik şiir (İ.Ö. 700-İ.Ö. 500); İ.Ö. V. yy'da doğan dram ve tarih; İ.Ö. IV. yy'da ortaya çıkan retorik. İ.Ö. XIV. yy'dan İ.Ö. XI. yy'a kadar oluşan büyük mitler, İ.Ö. XI. yy'dan İ.Ö. VIII. yy'a kadar kesin yapılarını kazandılar; bunlar büyük askeri se­ferler (Truva, Argonautlar), bazı ai­leler (Atreidai), ya da yarı-tanrısal ki­şilikleri olan bazı kahramanlar (Herakles, Theseus, Odysseus, Akhilleus) üstünde odaklaşmışlardır. İ.Ö. 800 yıllarına doğru Homeros'un destan­ları mitlerle dolu bir kahramanlık geçmişine özlem (İlyada) ile yeni keş­fedilen ya da keşfedilecek olan bir dünyanın çekiciliğini (Odysseia) bir­leştiren, tedirgin bir geçiş dönemini yansıtıyordu.

İlk lirik şiirler (İ.Ö. VII. yy.) günde­lik yaşantılarını, insanı tedirgin eden bir duyarlık ve bir içtenlikle anlatan Sappho ve Alkaios tarafından yazıldı. Altın çağını İ.Ö. VIII. yy'da Hesiodos ile yaşayan didaktik şiir, İ.Ö. VI. yy'ın sonlarına doğru yeniden doğdu. Arkaik dönem felsefecileri, büyük İonialı düşünürlerin (Thales, Anaksimandros, vb.) geleneksel çizgisinde yer aldılar. Gizemcilikten vazgeçerek Asya'daki düşünce akımlarının do­laylı etkisiyle kozmogoni sorununu daha akılcı bir yaklaşımla çözmeye çalıştılar. Aralarından Ksenophanes, Homeros'un tanrılarının insan biçim­liliklerini eleştirdi. Aynı dönemde, Efesli Herakleitos çelişki gücünün, yaratıcılığın hareket noktası olduğu­nu anlattı. İ.Ö. V. yy'ın ilk yarısında, Parmenides duyuların algılayamadı­ğı bir gerçeği varsaydı; ona göre bö­lünmez ve yok edilmez olan bu ger­çek, yaşam sorunlarının ve karmaşık­lığının gerisinde gizlidir. Oaha meta­fizik düzeylere dönen Empedokles ruhgöçüne inandı. Her ikisi de Efla­tun düşüncesinin habercisi oldular. Buna karşılık, V. yy'ın ikinci yansın­da ahlak düşüncesi ağır bastı. Sofist­ler (Protagoras, Gorgias, vb.) dikkat­lerini siyasal bir bütünün bir parça­sı olarak insan üstünde topladılar. İnandırma (ikna etme) sanatını, yani retoriği öğrettiler. Bu arada şiir türü Pindaros (İ.Ö. 518-İ.Ö. 438) ile doruk noktasına ulaştı. Bu şiir ve Dionysos kültüne bağlı gös­teriler giderek dram sanatını doğur­du. Söz konusu sanatta üç tür ayırt edilir: Trajedi; yergi; komedi. İ.Ö. V. yy. boyunca, roller bir topluluk (ko­ro) ile bir birey (aktör) arasında pay­laşıldı. Başlangıçta lirik nitelik taşı­yan tiyatro zamanla düşünce ve bil­gi ileten bir araç durumuna geldi; bu değişikliği yapan, sahneye ikinci bir aktör çıkaran Aiskhylos oldu. Bu ya­zarın, yapıtlarında, kişilerine tanrılar­la yan yana yer verdiği görüldü. Sophokles çıraklığının ve sanatsal ge­lişiminin ideal ortamını sitede buldu. Aiskhylos'un ardından o da sahneye üçüncü bir aktör çıkardı, böylece ça­tışmaları sahnede doğrudan doğruya sergileme olanağını buldu. Kendi do­ğasını arayan, başka insanlarla, ya­salarla, tanrılarla ilişki içinde bulu­nan ve kendisini tanıma yolunda yal­nız kalarak yitip giden insan, bu dra­mın odak noktasını oluşturdu. Euripides, sofistlerin şaşmaz deneti­minden geçen kuşağa bağlandı. Yer­leşik değerleri tartışarak insan ruhu­nu kaygıyla araştırdı, mitleri dönüş­türdü; trajedi kahramanı tanrısal özelliklerinden sıyrıldı, yurttaşlarla aynı düzeye indi ve bir yurttaşın tüm bunalımlarını üstlendi.

Ksenophon (İ.Ö.430'a doğru-İ.Ö.355'e doğru) parlak bir üslupla en çok ken­di deneyimlerini betimledi; yaşanmış olayları anlattığı ölçüde de etkileyici oldu (Anabasis [ya da Gabinlerin Dö­nüşü]).

Ksenophon'un yöntembilim ve Sokrates'le ilgili çalışmaları (Tosymposion [Şölen]) sınırlı kaldı. Sokrates'in ünlü öğrencisi Eflatun (İ.Ö.428-İ.Ö.348 ya da 347) büyük us­tasının araştırmalarını yeni baştan ele alarak şiir yeteneğini felsefenin hizmetine sundu. Diyalogu, sofistler bir retorik oyunu, Sokrrtes ise bir araştırma yöntemi olarak kullandılar.