Küçük yaşta babasını yitirdi. Çocukluğu ve gençliği annesiyle Vişegrad'da geçti. Delikanlıkk dönemini birçok halkın iç içe yaşadığı Drina Köprüsü dolaylarında geçirdi. Özellikle Drina ırmağının iki yanında yaşayan çok uluslu kültür ortamında yetişti.

Andriç, ilk ve ortaöğrenimini Vişegrad ve Saraybosna'da, yükseköğrenimini Viyana, Zagreb, Krakow, Graz üniversitelerinde yaptı. Andriç, başta felsefe olmak üzere, Slav tarihi ve edebiyatı okudu. Politikayla ilgilendi, devrimci gençlik örgütlerinde yer aldı.

 Andriç, Birinci Dünya Savaşı başlayınca Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'na karşı birleşen gruplarla eylem içinde oldu. Avusturya veliahtının bir Sırp genci tarafindan öldürülüşüyle Birinci Dünya Savaşı başladı (Haziran 1914). Bu Sırp'ın onun da üyesi olduğu örgütten olması nedeniyle tutuklandı. Avusturya onu "Tehlikeli adam" olarak gördü, sürgüne gönderildi (1915). 1917'de çıkarılan aftan yararlanarak, yarım kalan yük­seköğrenimini tamamladı. 1918'de Avusturya-Macaristan İmparatorluğu parçalandı, Yugoslavya bağımsızlığını ilan etti. İvo Andriç de Sırplarla Hırvatların birleşmesini ilan eden Zagrep Ulusal Meclisi'nin sekreterliğini yaptı (1918). Uluslararası ilişkiler öğrenimi gören Andriç, kurulan yeni devletin artık dışişlerinde göreve haızrlanıyordu. 

Yugoslavya, bağımsız bir devlet olarak kuruluşunu tamamladığında Yugoslavya'nın Berlin Büyükelçiliğine atandı (1934). Görevini Almanlar'ın Yugoslavya'yı işgaline (1941) kadar da sürdürdü.

İvo Andriç, yazarlığa ilk adımı hapishanede attı. O, 1914-17 yılları arasını hapishanede geçirdi. Bu yıl­latın izlenimlerini 1918'de Hapishane Anıları olarak yayımladı. Bunu ertesi yıl iki şiir kitapçığı: Ex Ponto ve Nemiri ile sonraki yıl da bir öykü kitabı Ali Cercelez'in Yolu izledi. Bunlar daha son­raki yıllarda yayımlayacağı kitapların ana temalarının habercisiydi.