Ama Sophie von Kühn'ün Mart 1797'de daha on beş yaşındayken ölmesi Novalis'i ruhsal açıdan son de­rece sarstı. Gerçekten de bu olayın et­kisiyle düşüncelerini gizemsel bir coşkunluğa ve büyüsel bir idealizme yö­neltti. Bunun sonucunda da Hvmnen an die Nach’tı (Geceye İlahiler) yazdı. 1800'de, romantik akımın dergisi Athenaum' da yayımladığı ve ölüm özle­mini dile getirdiği bu şiirlerinde din­sel esinin dindışı esine, düşüncedeki açık seçikliğin duygulardaki derinliğe karıştığı görüldü. Bütün varlığıyla, gizli Tanrı'yı arıyor, zamansallığını sı­nırlarını aşarak ölümün içine girmek istiyor, dünyadan el etek çekmiş bir yazarın kimliğini ortaya koyuyordu. Bununla birlikte, Novalis "dış yaşam"ını gizemsel olmayan bir biçimde sür­dürmekten de geri kalmadı, jeoloji öğ­renimine girişti, 1797-1798 kış ayla­rında doğa olayları üstüne felsefi ve alegorik bir düşünce ortaya koyduğu Die Lehrlingezu Sais'i (Sais'in Çömezleri) yazmaya koyuldu, 1798'de de Julie von Charpentier ile nişanlandı. 1799-1800 yıllarında Jena'da F.Schlegel ile Tieck'in öncülüğünü yaptığı ro­mantik topluluğun yaşamına etkin bir biçimde katıldı. Bu arada Heinrich von Ofterdingen adlı romanına başla­dı ama bitiremeden 25 Mart 1801'de öldü. Söz konusu roman 1802'de yayımlandı.

Alman romantizminin temel tutku­larını ortaya koyan; büyüsel, mutlak bir yaratma gücü olarak gördüğü şi­irsel yeteneğe önem vermesiyle çağ­daş şiirin yönelimini haber veren; şii­ri mutlak gerçeklik olarak kabul edip Evren'in bilimsel, şiirsel, gizemsel bir bireşimini yapmaya çalışan Novalis'in öbür yapıtları arasında da şunlar sayılabilir: Geistlichen Lieder (Dinsel Şarkılar); Die Christenheit oder Europe (Hıristiyanlık yada Avrupa, 1799); Fragmente (Bölümler); vb.