Bu çağda Hıristiyanlık ruhu galebe çaldı. Halk şairlerinin yerini da­ha ziyade ruhani sınıfa mensup şairler aldı. Büyük Karl'ın (Şarlman) te­siriyle ruhban İncil’den çıkardıkları dini mevzuları ve Hıristiyanlık kavaidini Alman dili üzerinden işleyerek putperestlik çağma ait destanları unutturmağa çalıştılar. Bu suretle dinî eserler ahenkli bir şekilde meyda­na geldi. Meselâ bunların en önemlileri eski Almanca dil anıtlarından ve eski Saksonyaca yazılmış ve Hazreti İsa’nın hayatını tasvir eden Helilanddir. Bu eserin kahramanı yâni halaskar İsa eserde kralların kralı olarak görülür, zengin ve kudretli bir Alman imparatoru vasıflarını taşır.

830 da ilk ahenkli Alman şiiri Weissenburg papazı Otfried (860) ta­rafından Evangelienbuch şiiri yazıldı. Eserin konusunu, İsa’nın hayatı ve ölümünden sonra dirilerek göğe çıkması teşkil eder. Bu zat ilk Alman yazarı olup Ludwig şarkısını Alman imparatoru Ludwige armağanlaştırmıştır.

X ve XI. yüzyıllarda Alman keşişleri tarafından kahramanlık ve hay­van efsanelerinin esasları Lâtince versler — mısralar içinde yoğruldu. Sankt Gallen’li rahip Ekkehard I. X. yüzyılda Lâtin versleri ile Waltharilied (Waltharus) u yazdı. XI. yüzyılda da başka bir Ekkehard II. tarafından bu destan tekrar işlendi. Bu çağda bir çok Lâtince şiirler ve Almanların ilk romanı (Roudlieb) de 1023 de Lâtince olarak yazıldı.