Yoksul bir ailenin çocuğu olan Salvatore Quasimodo bu nedenle öğrenimi­ni erkenden yarıda bırakmak zorun­da kaldı. Roma'da tek başına (1921) latince ve yunanca öğrendikten son­ra Milano'da İtalyan edebiyatı öğret­meni oldu. Bu arada gazetelerde tiyatro eleştirileri de yayımlanıyordu. La­tince ve eski yunancadan çeviriler de yapmaya başladı. Böylelikle, Yunan tragedya yazarları (Aiskhylos, Euripides, Sophokles) ve Latin ozanlarının (Catullus, Ovidius, Vergilius) yapıtla­rını italyancaya aktardı. Quasimodo'nun lirik şiir derlemelerin­de birbirini izleyen üç etki göze çarpar; bu etkiler nedeniyle anlaşılması güç bir ozan haline gelmiştir. Nitekim önceleri bir Eskiçağ akımına kapılan, ardından Fransız simgecilerinin, özel­likle de Mallarme'nin etkisine giren ozan, daha sonra Valery'nin ardın­dan, evren karşısında insanın zihinsel sıkıntılarını son derece yoğun bir üs­lupla dile getirmeyi denedi. Ama 1930'dan sonra kapalı şiir akımına karşı çıkarak, 1932'de yayımladığı Oboe Sommerso'âa (Batık Kaval) ye­ni dönem şiir anlayışını benimsedi. Başlıca lirik derlemelerinde (Acque e ierre [Sular ve Topraklar, 1930], Ed e subito sera [Ve İşte Birdenbire Ak­şam, 1942], La vita non e sogno [Ya­şam Düş Değildir, 1949], Laimpareggiabile [Benzersiz Yeryüzü, 1958]), yalnızlığın melankolik bir anlatımına yer veren ozan, bunu ince, bilgili ve gerçeği mite dönüştüren bir dille yansıttı.