İtalyan ozanı (Cenova, 1896-Milano, 1981). Müzik çalışmalarına daha çok zaman ayırabilmek amacıyla Cenova Üniversitesi'ndeki öğrenimini yarıda bıraka­rak şan dersleri alan Eugenio Montale, katıldığı Birinci Dünya savaşından sonra tümüyle edebiyata yöneldi. 1925'te ilk şiir derlemesi Ossi di Seppia 'yı (Mürekkepbalığı Kemikleri) ya­yımladı. Liguria'dan görüntülere yer verdiği bu yapıtında kapalı bir anla­tım kullandı. Bir süre edebiyat eleştir­menliği yaptıktan sonra yerleştiği Floransa'da (1927'den 1939'a kadar bu kentte yaşadı) Viesseux Bilim ve Ede­biyat Derneği'nin yöneticiliğinde bu­lundu. Nazizm tehlikesinin tırmanışı­nı dile getirdiği ikinci derlemesi Le Occasioni'de (Fırsatlar, 1939) kapalı anlatımı daha ileri bir düzeye götür­dü.

İkinci Dünya savaşından sonra Mila­no'ya yerleşerek Corriere della Sera adlı gazetede özellikle edebiyat eleş­tirileri konusunda yazarlık yaptı. 1956'da yayımladığı La Bufera e altro (Fırtına ve Öbürü) adlı üçüncü şiir derlemesinde de Le Occasioni'de ol­duğu gibi dünyaya karşı derin bir kay­gıyı dile getirdi. Bu arada, La Farfalla di Dinard (Dinard Kelebeği, 1956), Auto da fe (1966) ve Fuori di casa (Evden Uzakta, 1969) adlı üç düzyazı yapıtını yayımladı. Karısının ölümün­den esinlenerek yazdığı Satura'da (1971) lirizm ön plana çıktıysa da, da­ha sonra kaleme aldığı yapıtı Diario del'71 e del'72'de (71 ve 72 Günlüğü, 1973) yeniden güç anlaşılır ve kapalı bir anlatıma döndü. 1975'te Nobel Edebiyat Ödülü'nü ka­zanan Montale, gizli anlamlar taşıyan sözcükler kullanması, ince ayrıntıla­ra değinmesi ve simgelere verdiği ağırlıkla dikkati çekti ve Batı edebiya­tında önemli bir yer edindi. Türkiye'de şiirlerinin bazıları derle­nerek 1975'te Seçme Şiirler adı altın­da yayımlandı.