Ugu Fascolo (Faskolo) 6.2.1778 tarihinde Zante adasında doğdu. Küçük yaşta babasını kaybetti. Gençliği fakirane geçti. Venedik'te yerleştikten sonra Fransız İhtilâli prensiplerine büyük bir alâka gösterdi. Napolyon şimali italya'ya harekete başladığı zaman onu bir kurtarıcı ola­rak karşıladı. Milano da Cidalcin Cumhuriyetinin kuruluşunda Fascola oraya geçti, siyasî hayata atıldı ve gazetecilikle meşgul oldu.

Avusturya, Rus orduları Napolyonun Mısır seferinden istifade ederek şimalî italya'yı ele geçirmek istemesi üzerine, Fascolo Fransız ordularıyla birlikte büyük bir kahramanlıkla dövüştü ve Genovada yaralandı. Yüzbaşı rütbesini aldı, fakat Fransa'ya kaçmağa mecbur oldu. Marangoz zaferinden sonra italya'ya döndü ve Milano'da zevki safa içinde yaşadı. Bu sırada "de ultime lettere, di Jacopo Ortis,, J. Ortis'in Son Mektupları adındaki romanını bitirdi. 1804 ve Napolyonun İngiltere'ye karşı çıkarma hareket­lerinde bulunacak olan Fransız ordusuna iltihak etti ve iki sene Calais. Boulogne ve Valanciennes şehirlerinde kaldı. Milânoya döndükten sonra askerî mevzulu bazı kitapları İtalyanca'ya çevirdi ve 1806 da Pavia Üniversintesine atandı. Burada 6 dersten sonra hürriyetperverane fikirlerinden dolayı Üniversitenin bu kürsüsü kaldırıldı ve kendi de Milânoya döndü ve orada 1811 e kadar kaldı. 1812 - 13 tarihlerinde Venedik, Floransa ve Milano şehirleri arasında seyahatler yaptı. 1814 Napolyonun mağlubiye­tinden ve kuzey italyanın Avusturyalılara geçmesi neticesinde İsviçre'ye ve iki sene sonra da Avusturyalıların takibinden kurtulmak için Londra'ya gitti(1816). Burada yazdığı bilhassa kritik ve estetik eseriyle şöhret kazandı. Muhteşem ve derbeder bir hayat sürdü ve Fransa'da bulunduğu Hırada doğan kızını tekrar buldu (1822). Bu kız hayatının son ümit ve tesellisi oldu. 1827 de Londra'da sefalet içinde öldü. Foskolo hayatında birçok macera geçirmiş, birçok kadınla düşüp kalkmış, çok para kazanmış ve fakat borç içinde ölmüştür. Büyük bir hatipti, fakat her şeyden çok büyük bir artist, büyük bir idealist ve vatanseverdi. Şahsiyetini büyük bir münekkit şöyle anlatır.

"Feskolonun ruhunda daima acı ve melankolinin sebebi olan derin bir ihtiras yaşamıştır. Bu ihtiras manevî ve maddi hayatını büyük, ezeli ve şahane bir alev gibi yaktı, çünkü Faskolo bu derin ihtirasla insan kelimesinin en derin ve hakiki manâsını buldu. Bu ateş, ona parlak sevinçler ve ince zevkler temin etmekle beraber, ruhun sükunetine ve hakiki saadetle pek zor bağlanan korkular, fırtınalar, elem ve hiddet buhranlarının sebebi olmuştur.,,

Eserler: Jacopo Ortis'in Son Mektupları. Bu eser, konu itibariyle Werther'e çok benzer. Goethenin Werther'i, Rousseau'nun Novelle Heloisesi, Paskal'ın Lettres plorinciales leri tesiri belli olmakla beraber eser gayet canlı ve bir bakımdan orijinaldir. Çünkü Ortis'in kendisine mahsus bir psikolojisi vardır ve onu intihara sürükleyen yalnız bedbaht bir aşk değil, vatan acısı ve hürriyet hasretidir. Ortis tam Faskolunun eşi, eşi de değil ta kendisidir.

Sepolori (Mezarlar) Bu 300 mısralı bir şiirdir. Çok kuvvetli lirik notlar vardır.

Tieste: Bir Trajedidir, gayet kuvvetli dramatik bir eserdir ve diktatörlere karşı yazılmıştır.

Aiazce: Başta bir dramdır. Güzel olmakla beraber birincisi kadar değildir.

Sonetti: Bu şiirleri 12 kadardır, çok kuvvetli lirizmin çerçevesi içine girer.

Foskolo'nun bir çok kritik ve estetik eserleri vardır. Petrarka, Dante, Dekameron. İtalyan edebiyatı 18 inci asrın ilk 20 senelerinde v. s.

Tercümelerinden en mühimi İliade'nin ilk iki kitabıdır.