Gabriel D'Annunzio: Adriyatik üzerinde küçük bir liman olan Pescora da 1863 de doğdu. Oldukça hali vakti yerinde bir ailenin ço­cuğudur. Daha küçükken Pratro şehrinin bir kolejine gönderilmiş ve orada ciddi, sağlam tahsil ve terbiye almıştır. Üniversite tahsilini Roma-da yapmıştır. Tahsilini bitirdikten sonra kendisini tamamıyla edebiyata vermiş ve eserleriyle az zamanda yüksek bir şahsiyet unvanını kazanmış­tır. Gayet monden bir hayat sürer, vaktini etütler ve zevkler arasında geçirirdi. Cihan harbine iştirak etmiş savaş esnasında değer göstermiş ve bir çok madalyalar kazanmıştır. Bu suretle D'Anunzîo büyük bir şair ve büyük bir asker olarak yad edilir. Heyecan ve ihtiras dalgalarıyla geçen gürültülü bir hayatın sonunda “II. Vittoriale degli İtaliani,, atlı villasına çekilip son günlerini sakin bir inziva içinde geçirmiştir. 1938 senesinde Gordone Rivierada da öldü ve ölümü bütün dünyada büyük bir alâka ile karşılandı. Eserleri ve gürültülü hayatiyle yalnız İtalya'da değil bütün dünyada tanınmış bir şairdir.

Sanatı: D'Annunzio'nun sanatının merkez noktası ihtirastır. Ve bu İhtiras son derece açık olarak bütün eserlerinde göze çarpar, D'Anunzio Ateşli ve şiddetle insanlığın kötü hislerini hayvanca iştiharlarını en kaba zevklerini ve bütün bu vaziyetlerin ruh üzerinde yaptığı tesirleri etüt ve tasvir etmiştir. Bu ihtiras ve heyecan dünyasını gençlik devrinde yazdığı eserlerde bilhassa açık izah etmiş, bu kötü his ve zevkleri son derece materyalist bir gözle tahlil etmiştir. Olgun bir edip olduğu zaman bu materyalizm biraz hafifler, fakat tam manasıyla hiç bir zaman kaybolmaz.

D'Anunnzionun eserlerinin kahramanları Frederic Nietsche nin “süper homme„ teorisi üzerinde kurulmuş şahsiyetlerdir. D'Anunnzio, Nietsche' nin şiddetle tesiri altında kalmış ve kahramanlarını daima bu fikre göre hareket etmiş ve konuşturmuştur.

Romanlarının mevzuu gayet basittir. Bir kaç satırla hülâsa etmek mümkündür. Bilhassa kahramanlarının karakterleri ve yaşadıkları içtimaî sınıf üzerinde ısrar eder. D'Anunnzio üslûba ve yazış tarzına büyük bir ehemmiyet vermiş ve fikirlerinin en ufak noktalarını dahi izah edebilmek için lisan ve cümleler üzerinde çok durmuştur. Onun ağzında her hissin ve düşüncenin ayrı ve vazıh bir kelimesi vardır. Bu kelimeler onun ar­tist eli sayesinde rengi cümlede işgal ettikleri yer bakımından mükemmelleşirler. Bu yazış tarzıyla D'Anunnzio hiç bir şairle mukayese edilemez ve bu bakımdan tam manasıyla yüksek bir muharrir ve ayni zamanda değerli bir filologdur.

Eserleri: D'Anunnzio romanlar, dramlar, trajediler ve millî şiirler yazmıştır.

En iyi romanları şunlardır: Şevket Çocuğu (1889) Ölümün Muzafferiyeti (1894) Ateş (1900) Belki Evet Belki Hayır (1916) Masum (1922) En iyi trajedileri; Bir İlkbahar Sabahının Rüzgârı, Ölü Şehir La Joconde, Franceska da Rimini Yorgyo'nun Kızı (1904)

Şiirleri: “Mersiyeler,, (1903-1912). Dört kitaptan müteşekkil bir eser­dir. Kritiklerin muhakemelerine nazaran “Mersiyeler,,. D'Anunnzio nun şaheseridir. Şiirleri arasında millî mahiyette olanları da vardır. Bu hususta “Denizaşırı Hareketlerin Şarkıları,, atlı şiirleri meşhurdur.