Yaşadığı dönemde, Despreaux adıy­la tanınan Nicolas Boileau, babası­nın isteğiyle başladığı din öğrenimi­ni bırakarak hukuk okudu ve 1656 yılında avukat oldu; ama hiçbir savunmaya katılmayıp, babasının ölümünden sonra kendini bütünüyle edebiyata verdi. Furetiere, Racine, La Fontaine, Moliere, vb'yle dostluk kurarak, 1660 yılında çalışmalarını yayımlamaya başladı ve on dört yıl içinde Satires (Taşlamalar), Epîtres (Manzum Mektuplar, 1660-1711), L'Art poetique (Şiir Sanatı, 1674), Le Lutrin (1683) gibi başlıca yapıtla­rını yazdı. Taşlamalarıyla çok şid­detli saldırılara uğradı, çeşitli düş­manlar edindi; ama bu arada, birçok önemli kişinin de dostluğunu kazandı ve onlardan yardım gördü. 1672'de krala tanıştırıldı; 1676'da Racine'le birlikte kralın tarihçisi oldu; 1684'te Fransız Akademisi'ne üye seçildi. 1687-1694 yılları arasın­da Fransız Akademisi'nde sürdürü­len "Eskiler ve Yeniler Tartışma­sında "Eski Yazarlar"ı savundu. Yaşamının son yıllarını Auteuil'deki evinde hastalık, yalnızlık içinde ge­çirdikten sonra, Notre-Dame ma­nastırına çekilip orada öldü. 

MOLİERE'İ VE RACİNE'İ BENİMSETTİREN YAZAR 

Boileau'nun Taşlamalar'ı üç bölümde değerlendirilebilir: Paris yaşa­mından sahneler; ahlak konusunda­ki yergiler; Saint-Amant, Scudery kardeşler, Quinault, Cotin, Perrault kardeşler, vb'ni eleştirdiği edebiyat nitelikli yergiler. Daha ölçülü bir anlatımla kaleme alınmış olan Man­zum Mektuplar'ın bir bölümü krala sunulmuştur, bir bölümü de ahlak ve edebiyat konularına yöne­liktir. Dört bölüme ayrılmış olan Şiir Sanatı'ysa, Boileau'nun edebiyat öğretisinin ilkelerini ortaya koyduğu bir kitaptır. Bu yapıtta önce şiir yazma sanatı konusunda öğütler verirken, örnek yazar olarak Malherbe'i göstererek esinin ölçü ve akıl denetimi altına alınmasını ister. Daha sonra, idil, eleji, od, satir gibi ikincil türleri tanımlar ve ardından büyük türlerin tanımına geçer: Boileau'ya göre, trajedi, başta üç birlik olmak üzere çeşitli kurallara uyularak yazılmalı, destanda, eski Yunan destanları örnek alınmalıdır. Komedi'nin tek konusuysa, ihsan doğasının incelenmesidir; bu alanda Moliere'i överken, betimlediği ka­rakterlere çok özellik yüklemesini de eleştiren Boileau, Le Lutrin'de kaba güldürüye karşı çıkarak, çeşitli olayların destansı bir üslupla anla­tıldığı yeni bir tür önermiştir (güldürülü kahramanlık anlatısı). Boileau'nun gerçek değeri, klasik ti­yatronun iki büyük yazarı olan Moliere ile Racine'i halka tanıtmış olmasından kaynaklanır (nedense La Fontaine'in üstünde pek durma­mıştır) .    

Eserleri: 

Şiir: On iki Satires (Taşlamalar, 1660-1705); on iki Epîtres (Manzum Mektuplar; 1669-1698); L'Art poetique (Şiir Sanatı, 1674); Le Lutrin (1674-1683); çeşitli şiirler ve Epigrammes (Epigramlar).

Düz yazı: Diaiogue des heros de roman (Roman Kahramanlarının Diyalogu, 1665-1701); Yunan felse­fecisi ve belâgatçisi Longinos'un Peri Hypsoma (Yücelik Üstüne) adlı yapıtının Traite du Sublime başlığıy­la fransızcaya çevirisi (1674); Refieidons critiques sur Longin (Longinos Üstüne Eleştirel Düşünceler, 1694-1710); vb. Ayrıca Racine ve Brossette ile yazışmaları vardır; bu arada Lettre â. Charles Perrault (Charles Perrault'ya Mektup, 1700) da, mek­tupları arasında önemli bir yer tutar.