Yetim olan, çocukluğu yoksulluk içinde geçen Albert Camus, ancak bir burs sayesinde öğrenim görebil­di. 1935'te komünist partisine gir­diyse de, bir yıl sonra istifa etti."Plotinos'un ve Aziz Augustinus'un yapıtları açısından helenizmin ve hıristiyanlığm ilişkileri" adlı bir üniversite bitirme tezi hazırladı. Ti­yatroyla ilgilenmeye başlayarak, Cezayir Radyosu Kumpanyası'yla turnelere çıktı. 1936-1938 arasında yazdığı ilk romanı La Mort heureuse'ü (1971'de yayımlandı) sonra­dan yeniden kaleme  alarak, ünlü romanı Yabancı'yı (L'Etranger) yaz­dı. 1937'de L'Equipe adlı bir tiyatro topluluğu kurdu; 1938'de Alger republicain gazetesinde yazar ve rö­portajcı olarak çalıştı. 1939'da ciğerlerinden hasta olduğu için askere alınmayınca, Paris'e yerleşip, 1941'de Cezayir'e dönünceye kadar Paris-Soir gazetesinde çalıştı. 1941 sonunda Fransa'ya dönüp Direnme hareketine katıldı ve işgal sırasında Yabancı 'yı yayımla­dı (1942). 1945'te savaş sona erince Combat gazetesinin yazı işleri yönet­meni ve başyazarı oldu. İlk olarak 1945'te sahnelenen Caligula adlı oyunundan sonra yayımladığı Veba (La Peşte, 1947) adlı romanıyla, büyük ün kazandı. Başkaldıran İnsan (L'Homme revolte, 1951) adlı yapıtı, çeşitli çevrelerin, özellikle dostu Jean-Paul Sartre'in şiddetli eleştirilerine hedef oldu. 1955'te Ce­zayir savaşı üstüne bir dizi makale yazarak, savaşan taraflardan hiç­birini tutmaması, solcular tarafın­dan yeniden eleştirilmesine yol açtı.

1957'de Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazandı; ama hastalığı (verem) hâlâ iyileşmediği için, 1959'da Provence'a çekildi ve 4 Ocak 1960'ta bir trafik kazasında öldü.   

AKDENİZ'E ÖZGÜ BİR DÜNYA GÖRÜŞÜ

Sisyphe Efsanesi (Le Mythe de Sisyphe, 1942) adlı yapıtında "yaşa­dığımız çağın tanımadığı bir saçma­lık felsefesini" değil, "yüzyıl içinde dağınık olarak bulunan bir duyarlı­ğı" ele almak istediğini belirten Camus, yeni bir kavram ortaya atmayı amaç almamış, büyük bir ka­yayı sonsuza kadar itip yuvarlama­ya mahkûm edilen Sisyphe'in simge­sel alınyazısı aracılığıyla, evrendeki saçmalığı duymamızın doğurduğu nihilizmi, bu saçmalığa ilişkin apa­çık bir bilinç edinerek aşmamızı sağ­layacak bir varoluşçu tutum öner­mek istemiştir. Saçmalık olgusunu işleyen yazarlar saydığı Nietzsche ve Dostoyevski'den esinlendiğini söyleyen hümanist Camus, insanın durumundaki saçmalığın karşısına, her insanda bulunan, dünyadaki ge­çici varlığının insandışılığıyla durup dinlenmeden savaşma iradesini ve bu boğuntu verici sınırı geriye atma çabasını çıkarır. Akdeniz'e özgü dünya görüşü, yoksulluk ve ölüm arasında parıldayan yaşama güzelliğinin ve sevincinin dile geldi­ği "güneşsel" anlara açılır: Noces (Düğünler, 1938); Yaz (L'Ete, 1954). Yasaları umursamayan bir insan olan Yabancı 'nın kahramanı Mersault, "saçma' bir cinayet işlemekten idam edilmeye kadar, edilginlik içinde sürüklenir gider ve gülünç bi­çimde yinelenip duran insan ha­reketlerinin ve sözlerinin anlamını hiçbir zaman kavrayamaz. İdamının yaklaşması, saçmalığın bilincine varmasını ve "mutlu bir ölüme" razı olmasını sağlar. Veba'nın dünyadan daha az uzaklaşmış olan bazı kişileri, birbirlerine destek olarak, kenti kasıp kavuran simgesel felake­te karşı savaşırlar. Başkaldıran İnsan'da, bir başına ve yıkıcı bir başkaldırmanın (Lautreamont'da ve Rimbaud'da görülen bu tür başkal­dırma, en sonunda, olumsuzladığı şeyden ayırt edilmez hale gelir) değil, yeni değerler yaratan bir başkaldırmanın gerekliliği üstünde du­ran Camus'nün görüşleri Sartre ve birçok solcu aydın tarafından tutu­cu diye nitelenmiş, Andre Breton ve gerçeküstücüler tarafından da suç­lanmıştır.

Kötümserlik ve düş kırıklığının ağır bastığı son romanı Düşüş'ün (La Chute, 1956), Camus'nün Cezayir, ölüm cezası, sanatçının yazgısı, vb. konularda gösterdiği hümanist tu­tumla çeliştiği göz önüne alındığında, üstünde bunca tartışılan ve kırk yedi yaşında ölmüş olan bu düşünü­rün, yaşasaydı, sonunda, siyasal bağlanmayı mı, yoksa her şeyden vazgeçmeyi mi seçeceğini söylemek güçtür. 

Eserleri:

Roman ve Öykü: Yabancı (L'Etranger, 1942); Veba (Le Peşte); Düşüş (La Chute, 1956); Sürgün ve Krallık (L'Exil et de Royaume, 1957).

Deneme: Tersi ve Yüzü (L'Envers et L'Endroit, 1937); Noces (Düğünler, 1938); Carnets (Notlar, 1935-1942); Carnets H (Notlar  1942-1951); Sisyphe Efsanesi (Le Mythe de Sisyphe,1942 ),Bir Alman Dosta Mek­tuplar (Lettres â un ami allemand, 1945); Actueües (Günü Gününe 1944-1948); Actuelles D (Günü Günü­ne H, 1948-1953); Actuelles Di Chroniques algeriennes (Günü Gü­nüne III, Cezayir Günlüğü, 1939-1958); Başkaldıran İnsan (L'Homme revolte,1951);Yaz(L'Ete,1954);İsveç Söylevi (Discours de Suede, 1958).

Tiyatro: Yanlışlık (Le Malentendu, 1944); Caligula (1945); Sıkıyönetim (L'Etat de siege, 1948); Doğrular (Les Tustes, 1949).