Fransız yazarı (Paris, 1808-Paris, 1855).Napolyon'un Büyük Ordu'sunda gö­revli bir hekimin oğlu olan ve iki ya­şındayken annesi ölen Gerard de Nerval'in (asıl adı Gerard Labrunie'dir) çocukluğu,Valois'da,Mortefontaine'de büyükbabasının kardeşi Antoine Boucher'nin yanında geçti. Burada ge­çirdiği yıllar, özellikle de Valois'nın manzaraları, efsaneleri kendisini ya­kından etkiledi.

1820'de babası görevden dönünce Pa­ris'e giderek Charlemagne Lisesi'ne girdi, Theophile Gautier ile tanıştı romantik yazarların toplantılarına katıl­dı, Alman romantik edebiyatına ilgi duydu ve Goethe'nin Faust'unu  fransızcaya çevirdi (1828). 1834'te tıp öğ­renimi görürken ailesinden otuz bin frank miras kaldı; bunun üzerine İtal­ya'ya yolculuğa çıktı. Dönüşünde, ta­nıştığı tiyatro oyuncusu Jenny Colon'a âşık oldu; ona övgüler yayımlamak için Le Monde dramatique (Tiyatro Dünyası) adlı dergiyi çıkardı ve bütün parasını bu uğurda harcadı. Sevdiği kadın 1838'de bir müzikçiyle evlenin­ce, Nerval'in düşüncesinde beliren kadın idealinin mitsel imgesi bütün yapıtlarında etkili olmaya başladı.

 Almanya, Belçika ve Avusturya' ya (burada Listz ve Marie Pleyel ile tanıştı) gitti. Bu tarihe kadar kurun­tular, düşler içinde yaşayan Parisli bir edebiyatçıdan başka bir şey değil­di. 1841'de ruh sağlığı iyice bozulun­ca hekim Blanche'ın kliniğine yatırıl­dı. İyileştiğinde, Jenny Golon'un öldü­ğünü öğrenince, Mısır, Suriye, Lüb­nan ve Türkiye'yi kapsayan bir Doğu yolculuğuna çıktı. Nerval için "düşün gerçek yaşam içinde açılması" başla­mıştı artık. Bütün yolculuğu boyunca, düşlerini değişik mitoloji tanrıçaları­nı izleyerek gerçekleştirmeye çalıştı. Dönüşünde kaleme aldığı Doğu Yolcu­luğu 'nda (Voyage en Orient, 1851) da yolculuk anılarından çok, ruhsal sar­sıntılarına, ruhsal arayışına yer verdi. Artık gizli öğretilere, dinler tarihi­ne ilgi duyuyordu. Geçirdiği deneyim­ler sonucu düşün ikinci bir yaşam ol­duğunu ve benin, varlığım, düş için­de bir başka biçimde sürdürdüğünü ileri süren Nerval, düşün bir bulma ve tanıma gücü bulunduğunu, ruhlar dünyasıyla bağlantı kurmayı sağladı­ğını ve böylece bireysel bilincin yal­nızlığa düşmesini engellediğini söylü­yordu. Bu arada yeni ruhsal bunalımlar geçirdi ve 1849-1852 yılları arasında birçok kez akıl hastanesine ya­tırıldı. İyileşince, çocukluğunu geçir­diği Valois'ya gitti ve Sylvie (1853; öy­kü) adlı yapıtı üstünde çalıştı; 1854'te Almanya'ya gitti. Les İlluminâs'de (1852; denemeler) ve Les Chimeres' de (Kuruntular, 1854; soneler) hafif­çe ortaya koyduğu mitsel evrenin gö­rüntülerine, yaşamının son üç yılında gerçekleştirdiği Les filles du feu (Ate­şin Kızları, 1854; öykü) ile Aurelia ou Le Reve et la vie (Aurelia ya da Düş ve Yaşam, 1855; roman) adlı başya­pıtlarında (Aurelia 'yi akıl hastanesi­ne son girişinde yazmıştı) kesin biçi­mini verdi. Artık tam anlamıyla başı­boş bir yaşam sürmeye başlamıştı. 1855 yılı ocak ayının bir sabahında Paris'te Vieille-Lanterne sokağında kendisini asmış olarak bulundu. Şiirleriyle çağdaş Fransız şiirinin ön­cülerinde biri olan Nerval'in (gerçeküstücüleri etkilemiştir) düzyazıları da düş ile gerçeklik, anı ile hayal arasın­da bağlantı kurması açısından önem­lidir. 

Nerval'in yukarda belirtiğimiz yapıt­ları dışında, tiyatro oyunları da var­dır: L 'Alchimiste (Simyacı, 1839); Leo Burckart (1839); L İmagier de Harlem (Harlem Resimcisi, 1851).