Ana ve babasını çok küçük yaşlarda yitiren Jean Racine, 1645-1658 yula­rı arasında Port-Royal rahibeleri ta­rafından yetiştirildi; daha sonra Harcourt Koleji'nde mantık öğrenimi gör­dü. 1660'ta, Louis XIV'ün evliliği üs­tüne bir "od" olan La Nymphe de la Seine'i (Seine'in Perisi) yazdı. (1660 ve 1661'de yazdığı Amasie ve tes Amours d'Ovide [Ovidius'un Aşk­ları] adlı iki trajedi kaybolmuş­tur). Rahip olmak amacıyla Uzes'e git­ti (1661), ama burada umduğunu bu­lamayarak yeniden Paris'e döndü. Kendini yeniden tiyatroya verdiyse de ilk trajedisi La Thebaide (1664) fazla başarı kazanamadı. Buna karşılık, Alexandre le Grand (Büyük İskender, 1665) adlı trajedisi döneminin en önemli yazarlarından biri olmasını sağladı. 1667'de Andromaque adlı trajedi alanındaki ilk başyapıtını ya­yımladı. Daha sonra Les Plaideurs (Davacılar, 1668; komedi), Britannicus (1669); Berenice (1670), Bajazet (1672), Mithridate (1673), İphigenie (1674), Phedre'i (1677) çıkardı. Racine bütün bu oyunlarda aynı ölçü­de başarılı olmamasına karşın, gerek edebiyat çevreleri, gerekse tiyatroseverler tarafından döneminin en büyük oyun yazarı olarak kabul edildi. Yal­nızca Corneille yanlıları onun yete­neklerini kabul etmek istemediler, bu­na karşılık, özellikle saray Racine'in yanında yer aldı.

1677'de trajedi yazmayı bırakan Ra­cine' in bu kararında çeşitli nedenler etkili oldu. Louis XIV tarafından, ya­zarlık mesleğiyle bağdaşan bir yanı bulunmayan sarayın resmi tarihçiliği­ne atanması; Phedre adlı oyununa karşı yöneltilen saldırılar daha önceleri bozuştuğu Port-Royal ile yeniden uzlaşması; vb.

Mayıs 1677'de Parisli bir noterin kızı olan Catherine Romanet ile evlenen Racine'in yaşamında burjuva dönemi denebilecek yeni bir dönem başladı. On iki yıllık bir aradan sonra, Mme de Maintenon'un isteği üstüne Saint Cyr Okulu öğrencileri için son iki oyunu olan dinsel esinli Esther (1689) ve Athalie'yi (1691) yazdı. Tiyatroya karşı düşmanca tutumda olanların baskı­sıyla Mme de Maintenon'un bu oyu­nu oynatmamaya karar vermesi üstü­ne Racine, dinsel esinli trajediler yaz­mayı bıraktı. Bundan sonra, çocukla­rının eğitimiyle ilgilenerek ve koyu bir Hıristiyan olarak yaşadı. Bu sıralar­da kral Louis XIV ona çok özel bir ya­kınlık gösterdi ama Racine, Port Royal'a bağlılığını saklamadı. Yazar­lık değerini yitirmedi ama saygınlığı da azaldı. 1698'de hastalanarak 21 Nisan 1699'da öldü.

YAPITLARININ ÖZELLİKLERİ

Klasik Fransız edebiyatının tiyatro alanındaki başlıca temsilcilerinden bi­ri olan Racine'nin trajedileri bir bütün olarak ele alındıklarında, Corneille ile Quinault'nun yapıtları arasında özel bir yer tutar. Gerçekten de 1660'tan sonra, aşkı ikinci plana atan ve ahla­ki düşünceyle siyasal düşüncenin ege­men olduğu bir trajedi anlayışını benimseyen Corneille'e ve duygusallığın ağır bastığı, aşkı kaçınılmaz, akıldışı bir güç olarak gören Quinault'ya kar­şılık Racine, tutkuyu, ona sahip olanı cinayete ve ölüme sürükleyen dayanıl­maz bir güç olarak ele alır. Öte yan­dan, Racine'in kahramanları başta aşk tutkusu olmak üzere bütün tutku­ları, bütün biçimleriyle ortaya koyar­lar: Hırs (Agrippine, Agammemnon, Mithridate, Athalie); ana sevgisi (Andromaque,Clytemnestre);gençlik aşkı (junie, Monime, İphigenie, Berenice, Esther); zalimce aşk (Oreste, Hermione, Neron, Roxane, Phedre, Eriphile, Mithridate). Racine'in trajedilerinde kadının ön sırada yer aldığım da özel­likle belirtmek gerekir. Oyundaki kişileri ve kişilerin konum­larını her zaman üslubuna uygun dü­şüren Racine klasik trajedi kuralları­na tam anlamıyla uymuştur.

  Eserleri: 

La Thebaîde (1664); Alexandre le Grand (Büyük İskender, 1665); An-dromaque (1667); Les Plaideurs (Da­vacılar, 1668; komedi); Britannicus (1669); Berenice (1670): Bajazet (1672); Mithridate (1673): İphigenie (1674); Phedre (1677); Esther (1689); Athalie (1691).