Edebiyatla yakın ilişkisi olan bir aile­den gelen Alfred de Musset, Henri IV Lisesi'nde iyi bir öğrenim gördükten sonra hukuk, tıp, müzik gibi değişik alanlara ilgi duydu ama kısa bir süre içinde bunlardan uzaklaşıp kendini bütünüyle edebiyata verdi. 1828'de romantik yazarların çevresine girdi, Nodier, Vigny, Sainte-Beuve, Hugo gi­bi yazarlarla tanıştı, yeteneği sayesin­de kısa sürede romantizmin harika ço­cuğu haline geldi. Ama 1830'da ya­yımladığı ilk şiir kitabı Contes d'Espagne et d'İtalie'deki (İspanya ve İtal­ya Öyküleri) aşırıya kaçan alaycı fan­tezilerle, romantik yazarlar arasında­ki dostlarını kaygılandırdı. Nitekim 1830-1832 yılları arasında yazdığı şi­irlerinde klasik sanata hayranlık duy­ması ve romantiklerin çılgınlıklarıyla alay etmesi nedeniyle arkadaşları ta­rafından bu yeni akımın dışına itildi. 1830'da yazdığı ve aynı yıl sahnele­nen La Nuit venitienne (Venedik Ge­cesi) ilk gösteride yuhalanınca oyun sahneden kaldırıldı. 1832'de babasının ölümünden büyük ölçüde etkilenen Musset, yaşamını yazarak kazanmayı denemek istedi ve bu amaçla 1832'de Un Spectacle dans un fauteuil'ü (Koltukta Bir Gösteri) ya­yımladı. Bu yapıtta yalnızca okunmak için yazılmış iki oyunun [La Coupe et les levres [Kadeh ve Dudaklar]; A quoi revent les jeunes filles [Genç Kızlar Neyi Düşlerler]) yanı sıra Le Saule (Söğüt) adlı bir eleji ve Namouna adlı fantezili bir şiir de vardı. 1833'te Revue des Deux Mondes dergisinde Andre del Sarto ve Marianne'in Kal­bi (Les Caprices de Marianne) adlı oyunları basıldı. 1834'teyse Fantasio, On ne badine pas avec l'amour (Aşk­la Oynanmaz) ve oyun yazarlığı alanındaki başyapıtı olan Lorenzaccio çıktı.

Musset lirizmin gerçek kaynağının gö­nül bağında olduğunu kısa sürede an­lamış, George Sand'a duyduğu acıklı tutku da dehasını olgunlaştırmaya yaramıştı. Gerçekten de bu tutku, Musset'nin bütün yapıtlarının kayna­ğını oluşturmasa da, Nuits (Geceler, 1835-1837), Lettre â Lamartine (Lamartine'e Mektup, 1836), Souvenir (Anı, 1841) adlı şiir kitaplarındaki et­kileyici ruh halinin kökeninde yatar. Musset, yazarlık mesleğinin en verimli dönemi sayılan 1835-1840 yılları arasında komediler [Barbarine, 1835; Şamdancı [Le Chandelier, 1835]; Bü­yük Söylememeli [Il ne faut jurer de rien, 1836]), öyküler [Frederic et Bernerette [Frederic ve Bernerette,1838]; Mimi Pinson, 1843), yergi şiirleri [Dupont et Durand [Dupont ve Durand, 1838]; Une soiree perdue [Yitirilmiş Bir Akşam, 1840]), bir eleştiri yapıtı [Lettres de Dupuis et Cotonet [Dupuis ve Cotonet'nin Mektupları, 1836-1837]) yayımladı.

Sürdüğü zevk dolu yaşam ve alkol düşkünlüğü nedeniyle otuz yaşında yorgun düşen Musset, kalp hastalığı­na yakalandı. Buna karşın arada bir de olsa, bazı öyküler ve komediler [Bir Kapı ya Açık Durmalı ya Kapalı [İl faut qu'une porte soit ouverte ou fertmee, 1845]; Carmosine [1850]; Bettine [1851]) yayımlamayı sürdürdü. 1852'de Fransız Akademisi'ne üye se­çildi, 1857'de de şiirsel esini tükenmiş olarak öldü.