Fransız yazarı (Cherbourg, 1915-Paris, 1980). Önceleri müziğe ve edebiyata yakın­lık duyan Roland Barthes, bir süre sonra dilbilim (1950) ve sözlükbilimle (1951-1952) de ilgilenmeye başla­dı. 1953'te, Marx, Sartre ve Brecht' in görüşlerinin etkisiyle yazdığı, "toplumsal mitoloji" diye adlandırı­labilecek denemelerinin ilkini ya­yımladı: Le Degre zero de l'ecriture (Yazının Sıfır Derecesi). Bazı eleş­tirmenlere göre, bu yapıt edebiyat dilinin, siyasal ve tarihsel açıdan bağımlı olduğunu göstermeye çalı­şan bir denemedir. Bazı eleştirmen ve yazarlarsa, gerek bu yapıtın, gerek psikanalizden esinlenerek yaz­dığı Michelet par luimeme (Kendi Ağzından Michelet, 1954), adlı denemenin.yeni eleştiri akımının ilk ör­nekleri olduğunu ileri sürmüşlerdir. Birçoğu 1954-1956 yılları arasında Les Lettres nouveües dergisinde yayınlanan ve çağdaş yaşamın mit­leri sayılan otomobil, reklam, tu­rizm, sabunlar, şarap, çeşitli film­ler, vb. konuları ele alan yazılarını, 1957 yıhnda Mythologies (Mitoloji­ler) başlığı altında toplayarak yeni­den yayımlayan ve bu yapıtın ikinci bölümüne, söz konusu mitleri  dilbilim ve göstergebilim açısından inceleyen kuramsal bir araştırma ekleyen Barthes, o tarihten sonra giyimle ilgili moda "gösterge"lerinin çözümlemesine girişmiş, bu konudaki yıllar süren çalışmasını ancak 1967 yılında yayımlayabilmiştir.  Systeme de la mode (Modanın ' Sistemi).  

Daha önce bir dergide yayımladığı Göstergebilim İlkeleri (Elements de semiologie, 1964) adlı incelemesinde, "gösterge" kavramını tartışarak, Saussure'ün ileri sürdüğü dilbilim göstergebilimin bir bölümüdür" görüşünü tersyüz edip "göstergebilim, dilbilimin bir bölümü görüşünü ortaya atan yazar, eleştiri alanındaki çalışmalarını sürdürerek, 1963'te Sur Racine'i (Racin tüne), 1964'te Essais critiq (Eleştiri Denemeleri) yayımlamış Racine'in yapıtlarını değişik bir bakış açısına göre ve değişik bir anlatımla ele aldığı Sur Racine adlı yapıtı, Fransız üniversitelerinde sür­dürülen geleneksel eleştirinin tem­silcileri (özellikle Raymond Picard) tarafından sert bir dille eleştirilmiş­tir: Nouvelle critique ou nouvelle imposture (Yeni Eleştiri ya da Yeni Düzmecilik, 1965). Raymond Pi­card'in bu eleştirisine çok geçmeden keskin bir yanıt veren yazar (Critique et verite [Eleştiri ve Gerçek, 1966)],sonra l970'te S/Z 'i (Balzac'ın (Sarrasine adlı öyküsü üstüne), 1971'de de Sade, Fourier, Loyola'yı yayınlamıştır. Metin çözümlemeleri olan bu kitaplarda, Lacan'ın simge­sel işlev, özne kuramı, vb. konusun­daki görüşleri ile Tel Quel topluluğunun çeşitli dil kodları üstüne gö­rüşleri kaynaştırılmıştır. 1970 yılın­da Japonya üstüne yazdığı L'Empire des signes'i (Göstergeler İmparator­luğu) yayımlayan Barthes,o tarihten sonra bir "yaşama sanatı" araştı­ran seçkin bir okur yazar olarak beğenilerini dile getirmeye çalışmış­tır: Le Plaisir du texte (Metnin Ver­diği Haz, 1973); Roland Barthes par Roland Barthes (Roland Barthes'ın Ağzından Roland Barthes, 1975); Fragments d'un discours amoureux (Bir Aşk Söyleminden Parçalar, 1977); fotoğraf sanatı üstüne La Chambre daire (Aydınlık Oda; ölü­münden sonra yayımlandı, 1980).  

1962'den başlayarak Paris'teki Ecole Pratique des Hautes Etudes'de araştırma yöneticisi olarak çalışan, 1976'dan sonra da College de France'ta edebiyat göstergebilimi konusunda ders veren (Ocak 1977' deki açılış dersinde yaptığı konuşma, 1978'de Leçon (Ders) adıyla yayın­landı) Barthes, 1979 yılında Sollers ecrivain (Yazar Sollers) adlı kitabını yayımlamış, 1980 yılında Paris'te ge­çirdiği bir trafik kazası sonucu öl­müştür: Daha önce çeşitti dergilerde çıkmış konuşma ve yazıları da son­radan derlenerek, kitaplaştırılmıştır.