Molla Cami , Bahâristân'ı Sa'dî-i Şîrâzî'nin mensur-manzum Gülistân'ını örnek alarak 1487 yılında telif etmiştir. Mukaddime, sekiz bölüm ve hâtime'den oluşan Bahâristân, Farsça ahlakî ve eğitici bir eserdir. Adı "Bahar ülkesi" anlamını taşıyan eserin bölümleri de "Ravza (bahçe)" olarak isimlendirilmiştir. Câmî, oğlu için kaleme aldığı ve Sultan Hüseyn-i Baykara'ya ithaf ettiği bu eserde, dünya hayatı için gerekli olan bilgi ve öğütleri, anlaşılır ve zevkle okunabi­lir bir şekilde vermeyi amaçlamıştır. Müellif eserinin mukaddime­sinde bu hususa işaret ettiği gibi, okuyucu da bunu bizzat gözlemle­yecektir.

Bahâristân'ın bahçeleri kısaca şu konuları içermektedir: Birinci bahçe, süfilerin örnek davranış ve sözleri; ikinci bahçe, faydalı nükte­ler ve öğütler içeren hikmet ve hikayeler; üçüncü bahçe, yönetim usulleri ve idarecilerin davranışları; dördüncü bahçe, cömertlik ve cö­mertler; beşinci bahçe, aşk ve aşıklarla ilgili bilgi ve hikayeler; altıncı bahçe, latifeler, yedinci bahçe, şiir ve bazı şairler hakkında bilgiler; se­kizinci bahçe, hayvanların dilinden hikayeler.

Sa'dî'nin eserinden sonra büyük ilgi gören Bahâristân'ın çok sa­yıda yazması kütüphanelerimizde bulunmaktadır. Bahâristân ilk defa Mehmet Şâkir'in Türkçe "Şerh-i Bahâristân (Hediyyetü'l-irfân der Şerh-i Bahâristân)"ı içerisinde 1836 (1252) yılında İstanbul'da ba­sılmıştır. Bunun akabinde başta İstanbul olmak üzere birçok yerde Farsça metin halinde yayınlanmış ve çeşitli dillere çevrilmiştir. Eserin Türkiye'de yeni harfli çevirilerini, M. Nuri Gençosman (Ankara, 1945) ve Kilisli Rıfat Bilge (İstanbul, 1970) gerçekleştirmiştir.

Bahâristân'da kısaca sûfîlerin davranış ve sözleri, devlet adamlığı, cömertlik, sevgi ve aşk, ibretli latifeler, şiir ve şairler ile hayvanların dilinden anlamlı hikayeler, sekiz bölüm halinde ele alınmaktadır. Yer verilen fikir, öğüt ve tavsiyeler arasında günümüze de hitap eden çok önemli noktalar bulunmaktadır. Bazı hikaye ve latifelerde günümüzdeki anlayışlar açısından farklı, hatta garip görülebilecek, bazı hususlar ve ifadeler bulunmaktadır. Bu durum, eserin yazıldığı dönemdeki anlayış ve göreneklere bağlanmalıdır. Ayrıca gönüllere hitap edebilmiş nadir şahsiyetlerden olan yazarın, bir tevazu ve ibret örneği olan şu temennisini burada da tekrarlamak yerinde olacaktır.