Aralık 1829'da Baltimore'daki teyze­si Maria Celmm'in yanına gelen Poe, kendini bütünüyle edebiyata verdi ; Richmond'un Southern Literary Messenger dergisinin yayın yönetmenliği­ni üstlendi ve bu dergide öykülerini düzenli olarak yayımlamaya başladı. 1836'da, on dört yaşındaki, teyzesi­nin kızı Virgima Clemm ile evlendi. Sürekli içki içen ve hastalık hastalığı krizleri geçiren Poe, çok geçmeden Southern'm sahibi tarafından işten atıldı ve karısıyla birlikte yoksulluk içinde bir yaşam sürmeye başladı. Bu arada gazetecilik yaptı konferanslar verdi, geleceği olmayan işlerde çalış­tı. The Narrative of Arthur Gordon Pym 'i (Arthur Gordon Pym'in Öyküsü, 1838) bu sıralarda tamamladı ve Burton's Gentleman's Magazine'ûe The Fail of the House of Usher'i yayımla­dı. 1845'te, başyapıtı Kuzgun 'u (The Raven) çıktı.

Karısının 1847'de 25 yaşında ölmesin­den sonra, Poe gittikçe daha çok içme­ye başladı. Yaşamının son yıllarında, Ulalume, AnnabelLee, ForAnnie (Annie İçin) gibi en güzel şiirlerinden bir­kaçını yazdı. Önemli bir deneme olan Eureka 'yi da bu dönemde gerçekleş­tirdi. Bir delirium tremens krizi sonu­cu 7 Ekim 1849'da öldü.

YAPITLARININ BAŞLICA ÖZELLİKLERİ

Poe'nun yapıtları temelde bir birliğe, bütünlüğe dayanmasına karşın deği­şik görünümler sunar. Eleştirel bir ba­kış açısını benimsemiş olan Poe, ya­zarın işlevi konusunda uzlaşmaz bir tavır içindedir; ona göre yazar her çe­şit ahlak kaygısından uzak durmalı ve kendim bütünüyle yaratmaya verme­liydi. Esinin sınırsız gücüne karşı çıkıyor  ve şiiri “güzelliğin uyumlu yaratımı” olarak tanımlıyordu. Bununla birlikte, düşle müziğin kusursuz bir biçimde kaynaştığı Kuzgun, Ulalu­me, Annabel Lee gibi şiirlerinde yal­nızca şiirsel bir "sorun"un mantıksal çözümünü görmek de yanlış olur. Poe'nun önce gazete ve dergilerde ya­yımladığı ve 1840'ta Tales of the Grotesque and Arahesgue (Grotesk ve Arabesk Öyküler) adıyla derlediği Öy­küleri, şiirlerine oranla daha geniş bir okuyucu kitlesine ulaşmıştır. Bu fan­tastik öyküleri (Ligeia, Morella, Kara Kedi, vb.) erotik hayallerin yalın açık­lamaları olarak düşünmek yanlış olur. Kara bir mizah anlayışıyla yazılmış bu "küçük başyapıtlar"a, William Wilson gibi metinlerde doruk nokta­sına varan bir karabasan mantığı ege­mendir.