Çinli ozan (Tuling, Hunan, 712-Leiyang, Şensi, 770). Çağdaşı ve dostu Li Po gibi, parlak bir öğrenim gördükten sonra baş­kentte devlet görevlisi olarak çalış­maya başlayan Du Fu, orduların iaşesi konusundaki yazılarıyla, uy­gulamacı özelliklerini de ortaya koy­du. Ngan Lu-Şan ayaklanmasıyla (756) meslek yaşamı sona erdi ve so­kaklara düşerek ömrünün son günü­ne kadar, yanında karısı ve çocukla­rıyla, bir iş bulmak için dolaştı durdu.

SANATI

Düş kırıklıklarını taoculukla ve içkiyle avutan Li Po'nun tersine, Du Fu, başına gelen olayların çok daha acımasızca olmasının da nedeniyle, bir avuntu bulamamış, yoksulluğun acılarını şiirlerine de yansıtmıştır. Günümüzde şiirleri, Çin Halk Cum­huriyeti'nde tam anlamıyla toplum­cu bir şiir sayılmaktadır.Gerçekten, esininin büyük bölümünü güçsüz ve talihsiz kişilerin acılarından alan Du Fu'nun şiirleri, gerçek birer suçlamadır: Sözgelimi, şiirlerinden birin­de, et ve tahılların çürüyüp gittiği sarayın duvarları önünde açlıktan yığın yığın ölen insanları dile getir­miştir.

  Li Po'da yazış kolaylığının ağır bas­masına karşılık, Du Fu, teknik usta­lığıyla dikkati çeker. Şiirleri, esinin değil, ince ve zahmetli bir çalışma­nın ürünüdür; her sözcük ve kafiye, yerine bir başkası konamaz gibi görünür ve en küçük ayrıntının bile sağlam bir gerekçesi vardır. Bunun­la birlikte sanatçı, gerektiğinde sert teknik kısıtlamaları aşmasını ve veznin kurallarını düşüncesinin buyruğuna sokmayı bilmiştir. Tang döneminin bütün öteki ozanları gibi çeşitli şiir türlerini denemiş olan Du Fu, daha çok, uzunluğu kurallarla kısıtlanmış olmayan baladları yeğle­miştir. Fransız ressamı (Havre, 1877-For-caknıier, 1953).

Bir banka memurunun oğlu olan Raoul Dufy, on dört yaşında, Havre' daki Güzel Sanatlar Okulu'nun gece derslerini izlemeye başlayınca Braque'la tanıştı. Bir burstan yararla­nıp Güzel Sanatlar Yüksek Okulu' na girmeyi başararak, önceleri izlenimciliğe ve Toulouse-Lautrec'in ça­lışmalarına ilgi gösterdi; sonra Matisse'in Lüks, Huzur ve Şehvet adlı tablosunun etkisiyle fovizme yönele­rek (1905-1908), her şeyi renkle anlatmayı denedi; Cezanne'ın yapıt­larını gördükten sonra da, geomet­rik biçimlerinde bu tutumunu kesin­leştirdi.

Kübist dönemi aşan Dufy, Orgeville' deki Villa Medicis'de Guillaume Apollinaire'in Bestiaire (Hayvan Öyküleri) adlı yapıtını yansıtan gravürler yaptı (1911). Halk gravürle­rinden esinlenerek, Paul Poiret için duvar kaplamaları bastı (Avcı; Deniz Manzarası; Güz; Natürmort]; bir ipekli kumaş dokumacısı hesabı­na çalıştı (1912-1930). Sonra, yavaş yavaş kişisel üslubunu bularak, hafif ve ışıklı, doğal bir incelik ve neşeyle dolup taşan kesin bir özgürlük havasının egemen olduğu resimler yapmaya yöneldi.