Bir Protestan papazının oğlu olan ve öğrenimini Tübingen Üniversitesi'nde yapan Friedrich Wilhelm Joseph von Schelling sırasıyla Jena, Würzburg, Münih ve Berlin Üniversitelerinde felsefe okuttu. Buralarda, Fichte ve Hegel de ders veriyordu. Felsefeci olduğu kadar ozan da olan ve çok zengin hayalgücüyle dikkati çeken Schelling,Kant'ınkine ya da Hegel'inkine benzer tutarlı bir sistem kurmaya yönelmedi. Düşüncesi, esin kaynağının değişikliğe uğramasına göre sürekli bir biçimde evrim geçirdi.
Kant ve Fichte'den yola çıkan Schelling ilkin, doğa felsefesi üstüne birkaç yapıt verdi Bir Doğa Felsefesi Üstüne Düşünceler, 1797; Dünyanın Ruhu Üstüne, 1798 İdealismus (Transandantal İdealizmin Sistemi, 1800]) ve "nesnel" denen idealizmi savundu. Bu idealizm, doğanın gerçekliğinin, benin gerçekliği ile eşdeğerli olduğunu savunuyor ve sanat yapıtında, doğa ile tini uzlaştıran yüce bir gerçeklik buluyordu. Daha sonra, Herder, Spinoza ve Giordano Bruno'ya yönelen Schelling, özdeşlik felsefesi diye tanınan yeni bir öğreti ortaya attı [Darstellung meines Systems der Philosophie [Felsefe Sisteminin Açıklaması, 1801]; Bruno, öder über das natürliche undgöttliche Prinzip derDinge [Bruno ya da Eşyanın Doğal ve Kutsal İlkesi Üstüne, 1802]). Bu öğretiye göre, başlangıçta yer alan, doğa da değildi, tin de değildi; nesnel ile öznelin birbirine geçiştiği mutlaktı. Nesnel ve öznel, mutlaktan türeyip bir diyalektiğin iki kutbunu oluşturuyor ve burada, iki öğe, birbirine karşıt durumda bulunarak her biri, ötekine bağıntısında kendini belirliyordu.
Sonunda, yeni-eflatunculuğu ve Jakob Böhme'nin gizemciliğini incelemeye koyulan Schelling, dinsel bilincin üstünde temel bir konu olarak durdu. İnsanın iyilik ve kötülük yapma konusunda özgür olduğu, mutlağın yerine daha kişisel bir Tanrı koymak gerektiği ve ancak bu Tanrı'nın, doğayı, tinin alanına, adım adım yükselterek, ilerleme denen şeyin açıklanmasını sağlayabileceği sonucuna vardı. Romantik okulun felsefecisi olmasına ve 1802'den sonra da böyle tanınmasına karşın Schelling, daha sonraki kuşaklar üstünde, son dönemdeki çalışmalarıyla etkili oldu. 1841'den sonra, Berlin Üniversitesi'nde, öğrencileri arasında Engels, Kierkegaard vardı. Engels, Marks ile birlikte, hegelci diyalektik üstüne çalışmalar yapmaya başladığında, Schelling'in Hegel'in mantıksal varlıkbilimine karşı çıkışının etkisindeydi. Schelling'in, varoluşun, bilinçten önce geldiği konusundaki görüşü de, Kierkegaard tarafından derinleştirildi ve Heidegger tarafından genişletildi.
Eserler:
Philosophische Briefe Über Dogmatismus und Kritizismus (Dogmatizm ve Eleştiricilik Üstüne Felsefi Mektuplar, 1796); Vom leh als Prinzip der Philosophie (Felsefenin İlkesi Olarak Ben Üstüne,1796);Ideen zu einer Philosophie der Natur (Bir Doğa Felsefesi Üstüne Düşünceler, 1797); Von der Weltseele (Dünyanın Ruhu Üstüne, 1798); System der transzendentalen Idealismus (Transandantal İdealizmin Sistemi, 1800); Darstellung meines Systems der Philosophie (Felsefe Sisteminin Açıklaması, 1801); Bruno öder über das natürliche und göttliche Prinzip der Dinge (Bruno ya da Eşyanın Doğal,ve Kutsal İlkesi Üstüne, 1802); Philosophie und Religion (Felsefe ve Din,1804);Philosophische Untersuchungen über das Wesen der mensehlichen Freiheit (İnsan Özgürlüğünün Öz Niteliği Konusunda Felsefi Araştırmalar.
