Türkü. Halk edebiyatının en zengin ve günlük hayatla en fazla iç içe olan bö­lümüdür. Çoğunlukla kişilerin ve toplum­la ilgili konuların işlendiği anonim ürün­ler olan türküler arasında âşıkların adına bağlananlar da vardır. "Türk" kelimesin­den nisbet ekiyle türetilen bir terim olan "türkî / türkü" başlı başına bir bölüm ola­bilecek çeşitliliğe sahiptir. Konu üzerin­de çalışanların değerlendirmeleri üzerin­de dikkatle durulacak noktalara sahiptir. Türküler çeşitli biçimde sınıflandırılmıştır. Genel eğilim üç başlık altında ele alınması yönündedir, .

a) Ezgilerine Göre: M. Ragıp Gazimihal'in ilgi gören sınıflamasında tür­küler usullüler ve usulsüzler olmak üzere iki alt bölüme ayrılmaktadır. Bunlardan ilkine daha çok oyun havaları girmekte­dir. Konya'da "oturak havalan", Urfa'da "kırık havalar" adı verilen türküler bu bö­lüme girer. Usulsüz olanları ise uzun ha­valar olup divan, bozlak, hoyrat, koşma gibi çeşitleri vardır (Mahmut Ragıp, s. 192-195).

 b) Konularına Göre:Y. Ziya Demircioğlu, Cahit Öztelli, P. Naili Bora­tav ve Hikmet Dizdaroğlu'nun görüşle­rinin yeniden gözden geçirilmesiyle şöy­le ortak bir sınıflama ortaya konulabilir: Ninniler ve çocuk türküleri, aşk türküle­ri, gençlik türküleri, asker türküleri, kah­ramanlık türküleri, evlenme türküleri, ölüm türküleri, tabiatla ilgili türküler, çalışma türküleri, karşılıklı söylenen tür­küler, güldürücü türküler, ağıtlar, oyun türküleri, hikâyeli türküler.