Hem Aşık edebiyatı ürünü hemde Anonim halk edebiyatının ürünü olan ağıtlar vardır.Ağıt genellikle bir ölünün ya da acı bir olayın ardından söylenen halk türküsü, ağıtlar, başından acı bir olay geçen ya da ölen kişinin iyiliklerinden, yiğitçe davranışlarından ve yaşamındaki önemli olaylardan öz eder. Belli geleneksel hareketler eşliğinde, kendine özgü ölçü, ve uyaklarla söylenir.

Erkeklerin söylediği örneklere rastlanmışsa da, ağıtları genellikle kadınlar söyler. Yöreden yöreye az çok değişen ağıt törenle­ri, daha çok ölünün başında ya da gömülme­sinden hemen sonra düzenlenir. Ağıt yakan kadınlar halka biçiminde oturur. İçlerinden en yaşlısı ya da ağıt söylemede en deneyim­lisi, o da olmazsa dışarıdan getirtilen ağıtçı kadın başa geçer ve hep birlikte hem söylenir, hem de ağlanır. Ağıt söylemenin ve ağlamanın usulü vardır. Örneğin her dörtlükten sonra ya da dizelerin uygun yerlerinde hep birlikte ağlanır. Çoğu zaman ölenin giysileri ve eşyaları da bu halkanın ortasına konur.

  Âşıkların da ölen ünlü kişilerin ardından kimi zaman kendi istekle­riyle, kimi zaman da o kişinin bir yakınının isteğiyle ağıt yaktıkları olur. Bunun dışında savaş, yıkım, kıtlık gibi ölüm ve acı getiren olaylar için de ağıt söylenir. Ağıtların metinleri cönklere ve öteki yazılı kaynaklara genellikle türkü ve destan ola­rak geçirilmiştir.