Destanlar da koşmalar gibi dörtlüklerle yazılırlar. Kafiyeleniş şekli ve ölçüsü tıpkı koşma gibidir. Fakat destan şu üçesaslı nitelikle öteki nazım türlerinden kolayca ayrılır : 

a.  Beste bakımından : Halk edebiyatı nazım türlerini bir­birlerinden ayıran en önemli nitelik budur. Her türün bestesi yani makamı başka başkadır. 

b.  Dörtlük sayısı bakımından : Destanın dörtlük sayısı öteki türler gibi sınırlı değildir. Divan edebiyatı'ndaki kasi­denin karşılığı sayılabilir. Dörtlük sayısı istendiği kadar ola­bilir. 

c.  Konu bakımından : Destanların konuları harpler ve kahramanlıklardır. Bu arada halk arasında şöhret yapmış eşkiyalık menkıbeleriyle zelzele, sel gibi âfetlerin meydana ge­tirdiği ıztıraplar da destan konusu olmuşlardır. Destanların ölüm ve felâket konuları üzerinde yazılanları mersiye karak-terindedir. Bestesi ezgilidir.Destanların, toplumun aksak yönlerini veya topluma etki­si iolan ulu kişileri hicveden mizahî ve alaylı çeşidi de bulun­duğunu hatırdan çıkarmamak gerektir. Bu çeşit destanlara Taşlama denir. 

d.  Kafiye cinsi bakımından : Destanların her dörtlüğünün dördüncü mısralarını birbirlerine bağlayan kafiyeler, an sesle­riyle biten kelimelerdir. Örneğin vicdan, irfan, seyran, ihsan, hayvan, canan, mekân, aslan, kazan, saban, yağan gibi. Fakat bu, kaidenin dışında kafiye yapılmaz demek değildir. Genel olarak böyle bir şarta bağlıdır.

Destanlara Kars bölgemizde Koçaklama denmektedir. Ko­çak veya koç, yiğit anlamına gelir. Bir destan örneği : 

GENÇ OSMAN DESTANI

İptida Bağdat'a sefer olanda

Vuruldu sancaktar kaptı sancağı

Atladı hendeği geçti Genç Osman

İletti bedene dikti Genç Osman

Eğerleyin kıratınım ikisin

Fethedeyim düşmanların hepisin

Sabah namazında Bağdat kapısın

Allah Allah deyip açtı Genç Osman

Kayıkçı Kul Mustafa