Ahmet Hikmet, 3 Haziran 1870’te İstanbul’da doğdu.Babası ve dedesi şiir ve edebiyatla ilgilenen insanlardı. Böylece yazar kültürlü bir çevrede büyüdü.Mahalle Mektebi’nden sonra Galatasaray Lisesini bitirdi.İlk hikayesi ‘Leyla-yahut-Bir Mecnun’un İntikamı’nı Galatasaray’da öğrenciyken yazdı. Özellikle hocaları Rıfat Bey ve Muallim Naci’nin etkisinde kaldı.Hariciye Nezaretinde görev aldı.Çeşitli konsolosluklarda katip  olarak çalıştı.Galatasaray Lisesi’nde Türk Edebiyatı, Darülfunun’da Batı Edebiyatı dersleri okuttu.Marsilya, Kırım, Budapeşte, Viyana, ve Berlin’de hariciyeci olarak çalıştı.Dışişleri Bakanlığı Müsteşarlığı ve Ticaret genel müdürlüğü görevinde bulundu.Türk Yurdu Cemiyeti ve Türk Ocağı’nın kurucuları ve Türk Yurdu dergisinin yazı kadrosu arasında yer aldı. 19 mayıs 1927’de İstanbul’da sirozdan öldü.

Ahmet Hikmet’in hikayeleri yanında bir romanı ve çeşitli konularda yazdığı makaleleri vardır.Ama önemli olan onun kısa hikayeciliğidir.Bunu da iki dönemde incelemek mümkündür.İlk dönemin ürünleri, Servet-i Fünun yıllarında yazdığı hikayelerden oluşmaktadır.Bu dönemde Edebiyat-ı Cedide etkisi görülmektedir.Bu dönem ürünlerinde ferdi temalar ele alınmış, sanatkarname üslup kullanılmış, daha çok da aşk ve evlilik konuları işlenmiştir.Haristan ve Gülistan kitabındaki hikayeler bu döneme ait hikayelerdir.İkinci dönemin ürünleri ise Çağlayanlar adlı kitabında toplanan hikayelerdir.bu hikayelerde Türkçülük düşüncesi çerçevesinde Türk tarihi ve kültürü temel konu olarak alınmış sade dil ve heyecanlı üslup kullanılmıştır.Böylece yazar kendine özgü bir sosyal ve milli hikaye tarzı oluşturmuştur.Bu tarzın en önemli özelliği seçili ve ahenkli bir üsluptur.Ancak hikayalerde teknik aksamalar da gözlenmektedir.

Başlıca eserleri: Leyla-yahut-Bir Mecnun’un İntikamı (1891), Haristan ve Gülistan (1900),  Çağlayanlar (1922), Gönül Hnım (1920)…