Öc alma duygusu insanın her şeyin elinden alır. İnsan bir fare olarak düşünülürse, fare olarak öcünü alır. Bu fare bir şeye gücenirse, kendine, ona göre bir sürü yol dener. Bu yollardan biri de önce yapmacık olarak bir gülümsemeyle yuvasına sıvışmasıdır. Fare aşağılandığı için öc almak ister ve kırk yıl geçse bile bunu sonunda başarır.

       Hiç arkadaşım yoktu. İş arkadaşlarım bile bana tiksinerek bakıyorlardı. Onlar hep birlikteler ben ise hep yalnız başınayım. Evimde ise yalnız bir çalışanım var. Bir gece meyhanenin önünden geçerken camdan dışarı bir adamı fırlattılar. İçeri girdim. Beni de öyle dışarı atmalarını istedim ama kimse beni fark etmedi. Bir subay beni görmemişçesine çarparak yanımdan geçti. Beni küçük görmüştü. Oysa ki ben onunla düello yapmaya hazırdım. Ondan bunun intikamını almak istedim. Birkaç kere sokakta yürürken görmüştüm onu. Oturduğu dairenin kapıcısından onun hakkında bazı bilgiler aldım. Sokakta yürürken o subay beni hep görmemiş gibi çarpıyordu. artık öcümü almanın vakti gelmişti. O karşıdan geldiği zaman ben ona hep yol veriyordum, fakat o beni hep görmemezlikten geliyordu. Artık ona yol vermeyeceğim. Hep ben çekiliyordum. Bu benim için çok önemliydi. Evet karar vermiştim, ona yol vermeyecek ve onunla çarpışacaktım. Bunun için elbisemin güzel olması gerekiyordu. Çevredekilerin beni bir beyefendi olarak görmesi lazımdı. Bunun için de yeni kıyafetler almam gerekiyordu. Anton Antonoviç’ten  para istemeye karar verdim. O da parayı aldıktan sonra aylığımdan keseceğine dair bir senet imzalattı. Evet o güne hazırdım artık. O subay karşıdan geliyordu ve ben çekilmeyecektim. O an geldiğinde aramızda küçük bir çarpışma oldu. Bundan etkilenen haliyle ben oldum. O iri olduğu için pek etkilenmedi. Ve hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam etti.

       Simonov’a gitmeye karar vermiştim. Simonov kapıyı açtı ve içerde eski iki okul arkadaşım vardı. Bunlar Ferfiçkin ve Trudolyubov’du. Zverkov için bir bir veda partisi düzenlemek için bir araya gelmişlerdi. Zverkov teğmen olmuştu. Aralarında yedişer ruble toplayıp bir restorana gitmeyi planlıyorlardı. Ben de onları katılmayı istedim. Biraz olaydan sonra beni de aralarına aldılar. Yarın Hotel de Paris’te saat altıya randevu vermişlerdi. Yeni kıyafet almam gerekiyordu. Anton Antonoviç’ten tekrar para istedim. İyi günündeymiş ki parayı hemen verdi. Saat tam altıda Hotel de Paris’teydim. Bizim için ayrılmış bir masa vardı. Onları bekledim. Saat yediye alınmıştı. Bana haber vermediklerine çok sinirlendim. Sonunda geldiler, içeriye alaycı bir tavırla girmişlerdi. Zverkov beni görünce çok şaşırmıştı. Yemek yemeğe başlarken aramızda bazı olaylar geçti. Fena kapışmıştık. Ben ise sarhoş gibiydim. Zverkov benimle alaycı konuşuyordu. Zaten onu iç sevmezdim. Ona tokat atmaya karar vermiştim. Ne olursa olsun  o tokatı atacaktım. Restorandan çıkıp bir bara gittiler. Giderken Simonov’dan altı ruble istedim ve o da yüzüme fırlatarak vermişti. Bara gittiğimde kimse yoktu. Liza adında bir kız vardı. Onunla aramızda uzunca bir konuşma geçti ve ben ona ev adresimi vermiştim. Kendime geldiğimde neden böyle bir şey yaptım diye soruyordum kendime. Ya gerçekten gelirse diye düşünüyordum. Evde Apollan’dan başka kimse yoktu. Ya gelirde benim bu rezil halimi görür diye çok utanıyordum. Aradan birkaç gün geçtikten sonra Liza geldi. Apollon’u bize simit alması için göndermiştim. Kız o gün söylediklerimden sonra kendi ile ilgili doğru bir karar vermişti. O çıkıp gitmişti artık. Ondan özür dilemek için ben de peşinden gittim ama, sokakta kimse kalmamıştı…