Nurullah Ataç, "Denemeci okurlarına açılabilen kişidir." der. Gerçekten de deneme türünün en önde gelen simalarından Montaigne'de gerçek bir denemecinin okuruna nasıl açılabildiğini görürsünüz. Kendini inatla ve dikkatle gözlemlemiş, en gizli, en ele avuca sığmayan hallerini okuyucuya sunmuştur. "Kitabımda sade, doğal ve her günkü halimle özentisiz bezentisiz görünmek isterim, çünkü ben kendimi olduğum gibi anlatıyorum. Burada kusurlarım, nasıl bir adam olduğum, edebin, terbiyenin izin verdiği ölçüde, açık olarak görülecektir. Kısacası okuyucu, kitabın özünde ben varım." der Montaigne ve eserinde kendini anlatırken zamanın değer yargılarını, geçmişi, yöneticileri fark ettirmeden eleştirmekten, bilimsel düşünceyi ve gerçekçi edebiyatı savunmaktan geri durmayan Montaigne toplum düzenini birden bire değiştirmenin ortalığı tümüyle karıştıracağına, değişimin zamanla olacağına inanır ve bu konuda silah olarak da Denemeler'i kullanır. Eserinde kiliseye ve krallara saygılıdır ama kralların papalarında bizim gibi insan olduklarını, iyi yada kötü olabileceklerini, hata yapabileceklerini, insan aklının onları sorgulayabileceğini anlatmakla, yeni bir düşünce sokar, insanların zihnine.

"Her insanda bütün insan halleri vardır" diyen Montaigne Denemeler" tek insanda bütün insanlığı dile getirmiş, kimseye benzemeden herkes olmayı bilmiştir. Bunu yaparken de sade, kıvrak bir dil kullanmıştır.

Montaigne "Ah keşke Paris'in sebze pazarında kullanılan sözcüklerle konuşabilsem" der. Bu da eserinin farklı dillere tercümesini zorlaştırır. S. Eyuboğlu, Montaigne'nin dilini "Kıvrak, değişken ve başıboş" olarak değerlendirir.

"Deneme bir gezintidir" der Michael Hamburger. "Keyfince bir dolaşmadır, bir iş yolculuğu değildir." Bizde sizi Montaigne'nin Denemeler bahçesine bir gezintiye davet ediyoruz. Buradan her geçişte insan çok değişik demetler yapabilir.