Güzel bir ilkbahar günüydü. Ahmet Bey ormanın içerisinde ufak bir evde yaşıyordu. Kuş seslerinden başka bir sesin olmadığı, sakin, rahat bir evde yaşıyordu. Gazetesini okurken ufak bir yazı gördü. Yazıda şöyle yazıyordu:  ‘Yazarları belirli olmayan kitapların yayınlandığı bir yayınevi müdürü  bu kitabı yazmayı göze alacak birkaç yazar aranıyor..’   Altında telefon numarası yazıyordu. Ahmet Bey bu numarayı aradı. Ve görüşmeleri gerektiğini ellerinde bu durumlara ait bir kitap olduğunu söyledi. Ertesi gün yayınevi müdürü Ahmet Bey’in evine geldi. Yağışlı bir hava hakimdi. Ahmet Bey yayınevi müdürünü eve davet etti. Bayan havanın yağışlı olmasına ve havanın soğukluğuna dayanamayıp Ahmet Bey’in bu teklifini kabul etti. İçeri geçtiğinde ilk olarak montunu çıkardı. Ahmet Bey üstüne bir şeyler vermek istedi. Bayan bu teklifi kabul etti. Yanan şöminenin yanında Ahmet Bey’in eşyaları getirmesini bekleyen bayan kanepenin kenarındaki battaniyeyi gördü. Battaniyeye sarılıp ısınmak istiyordu. Adam eşyaları getirdi. Bayanın saçları sırılsıklamdı. Bir havlu getirdi ve bayanın saçlarını sildi. Ufak bir iki muhabbetten sonra yayınevinin yayınlayacağı kitaplar hakkında konuşmaya başladılar. Yayınevi yayınlanacak kitapların yazarının kim olduğunun bilinmemesi gerektiğini ve hiçbir yerde bu kitapla ilgili yorum yapmayacağını belirtti. Ahmet Bey bu durumlar hakkında şöyle bir konuşma yaptı: ‘ Benim için bir mahsuru yok ama neden böyle bir çalışma başlattınız? ‘

   Yayınevi müdürü çocukluğunu Almanya’da geçirmiş, orada büyümüştü. Sonradan Türkiye’ye gelmişti. Almanya’da böyle kitapları yayınlayan bir yayınevi vardı. Yayınevinin yayınladığı kitapların bazılarını okumuş, beğenmişti. Türkiye’ye döndüğünde 16 yaşındaydı. Böyle bir yayınevi kurup isimleri belirli olmayan kitaplar yayınlamayı düşünüyordu. Birkaç arkadaş birleşip yayınevini kurmuşlardı. Sıra kitapları yayınlamaya gelmişti. Yayınevi 3 adet kitabın çıkmasıyla adını duyurmuş olmuştu.

     Ahmet Bey bu yayınevinin çıkarttığı kitapların üçünü de gözden geçirmişti. Üç kitapta bulunan bir benzerliği fark etti. Yayınlanan bütün kitapların baş harfleri ‘A’ ile başlıyordu. Bu Ahmet Bey’in ilgisini çekmişti. Bu konu hakkında konuşmaya başladılar. Yayınevi müdürü bu konunun ilk defa farkına varmıştı. Ahmet Bey birkaç karşılaştırmadan sonra kitapların konusu sayesinde yazarlarını da gün ışığına çıkarmayı başarmıştı.

     Saat gece yarısını vurgulamıştı. Bayan artık uyumak istiyordu ki adam birden bayanın yanına doğru yöneldi. Ahmet Bey ilk olarak bayanı öpmüştü. Birkaç mücadele sonucu ilişkiye girmişlerdi. Bayan bu konudan her ne kadar hoşnut olmamış gibi görünse de yapmak istiyordu. Bu işin sonucunu düşünmek zorundaydı. (Kitabı aldıktan sonrasını). Artık uyumak istiyordu her ikisi de.

      ‘Gün doğumuna yakındı. Bir kadın aşkının, yalnızlığının acısını dünyaya duyurma çabasındaydı. Aşkının ne kadar canını acıttığını, aşk acısı çektiğini söylemek istiyordu. ‘

      Bayan sürekli Ahmet Bey’e artık kitabı alıp gitsem diyordu. Ahmet Bey gece yarısı bu civarlarda fayton olmadığını, aradıklarında da gelmeyeceklerini dile getiriyordu. Bayan kitabın konusu hakkında söz etmesini istiyordu. Ahmet Bey kararlıydı. ‘Kitabı verdiğim zaman her şeyi öğreneceksin. Lütfen sürekli bunu sorup durma.’ Diyordu. Ertesi sabah kalktığında bayan oturmuş, raftaki kitaplardan birisini okuyordu. Bayanın elbiseleri kurumuştu. Artık gitmek istiyordu. Ahmet Bey’e : ‘ Ben artık kitabı alıp gidiyim. Zaten çok zahmet verdim size.’ Dedi. Ahmet Bey henüz kitabın bitmediğini söyledi. Bayanı biraz oyalamak zorundaydı. Bayan tekrar merakına yenik düşüp sordu. Kitabın konusu ney ? diye. Ahmet Bey de yine aynı şekilde kitabı aldığın zaman göreceksin zaten dedi. Peki kitap bitmediyse ve Ahmet Bey yazmadığı halde bu kitap nasıl bitecekti?

    Ahmet Bey yazarlığa başlamadan önce yurtdışında bilgisayar üzerinde birkaç program çalışması yapmıştı. Bilgisayarda bir program kurmuştu. Yaşanan anlık olayları bilgisayar kameralar sayesinde yazıya döküyor, konuşulan konuşmaları da aynen yazıya geçiriyordu. Bu programı açmak sadece Ahmet Bey’in elindeydi. Parola koymuştu ve bilgisayar o parola olmadan hiçbir komutu yerine getirmiyordu. Kameralar iki çeşitti. Termal kamera ve web cam. Termal kamera insanın yaptığı anlık hareketleri yazıya dökmesi için kullanılıyordu.

    Ahmet Bey ve bayan tekrar ilişkiye girdiler. Bayan sürekli aynı hareketlerden sıkıldığını ve başka hareketlerle ilişkiye devam etmek istediğini söyledi. Ahmet Bey yurtdışındayken bir çift kelepçe almıştı. Onları getirdi. Kanepenin iki yanına bağlattı kendisini bayana. Bayan bağladıktan sonra Ahmet Bey’i öylece bıraktı. Direk bilgisayara koştu. Bilgisayarın ekran tuşuna dokunduğunda ilk olarak kendini gördü. Kameralar kendi yüzünü çekiyordu sadece. Bayan kendini gördüğünde şaşırmıştı. Konuştuğu bütün sözler ve yaptıkları bilgisayar ekranında yazılıydı. Bayan bunları silmeye çalıştı. Silmesi için şifre gerekiyordu. Şifreyi bilmediği için dosyayı alıp başka bir bilgisayarda incelemeye almayı düşündü. Ahmet Bey bilgisayarı ayarlamıştı. Yazılan her bölümden sonra bir internet sayfasında bloklama yapıyordu. Şifreyi söylemeden sonra kitap asla yayınlanmayacak veya başka bir aygıta kopyalanamayacaktı. Bayan  aceleci davranışlarla üzerini giyindi. Şöminenin yanında duran benzin bidonunu aldı. Evin her yerine dökmeye başladı. Ahmet Bey sadece bayanı izliyordu. Kadın çakmağı çaktı ve sigarasını yaktı. Çakmağı yere bıraktığında her yeri duman kaplamıştı. Ahmet Bey hafifçe birkaç kere öksürmüştü. Bayan kapıyı açmaya çalışıyordu. Ancak açamıyordu. Anahtarı kaybetmişti ve kapı kilitliydi. Camdan kaçmayı denedi. Camlarda parmaklıklar bayanın kaçmasına engel olmuştu. Ahmet Bey ölmeden önce son birkaç kelime daha söyleyerek gözlerini kapattı.

    Bayan diğer kitapların yazarlarını da aynı şekilde öldürmüştü. Kimisine düştü süsü verip, kimisine ise zehirlendi süsü verip ölmelerini sağlamıştı. Ahmet Beyi de yakarak öldürmüştü. Ne yazık ki artık kendisi de hayatını kaybetmişti. Ve onca çabaya rağmen kitap birkaç gün sonra yayınlanacaktı. Her şey ortaya çıkacaktı.