|
Romanın Başlıca Karakterleri İbrahim Efendi: Zamanında eşkıyalık, zaptiye çavuşluğu, arzuhalcilik, otelcilik yapmış, şaşılacak derecede çeşitli kılıklara giriş çıkmış bir adam. Şefik Bey: Emekli konsolos. Halide: İbrahim Efendi'nin hizmetçisi. Hâki Bey-Turan Hanım: Birbirinin işine kanşmayan, ama sürekli de kavga eden, kumarcı karı koca.İskender Bey: Kendini fabrikatör olarak tanıtan, uyuşturucu kaçakçısı.Hasan Bey: Başından türlü felaketler geçmiş, çiftliğini kaybetmiş, kendini içkiye vermiş bir adamı Buharalı Abdülkerim Bey: Sinirli karnı, gürültücü çocuklan şoför damadı Fuat ile Fuat'ın felçli annesi arasında yaşamaya çalışan biri. Ankara'nın başkent oluşunun ilk yılları. Şehirde ev bulma, barınma çok zordur. Bu yüzden birçok aileler aynı çatı altında iç içe oturmaktadırlar. Yeni yeni yapılan binalar adeta kapışılmakta ve anlaşan kimseler arasında paylaşılmaktadır. İşte bu sıralarda Ayaşlı İbrahim Efendi de Ankara' da bulunmaktadır. Ayaşlı İbrahim Efendi; gençlik yılları epeyi karanlık geçmiş bir halk adamıdır. Bir zamanlar dağa çıkmış, türlü işler çevirmiş, hapis yatmıştır. Daha sonra Kastamonu dolaylarında hancılık, otelcilik denemelerinde bulunmuştur. Ayaşlı İbrahim Efendi, bir gün bir yolunu bulur; yeni yapılmış dokuz odalı bir apartmanın bir katını uygun fiyatla kiralar. Sonra hancılık ve otelcilikten edindiği tecrübelere güvenerek bu dairenin her odasını ayrı bir aileye kiraya verir. Bunlardan birini de kendisine ve üvey kızma ayırır. Apartmanın dokuz odasına karşılık banyosu, tuvaleti ve mutfağı birer tanedir. Bu yüzden Ayaşlı'mn kiracıları -ister istemez- içli dışlı yaşamak ve bu yaşamanın şartlarına uymak zorundadırlar. Hem de her odada oturan aile ve kişiler apayrı huyda, karakterde, yapıda, duyguda ve düşüncede bulundukları halde...Küçük bir Babil kulesini andıran bu aileler topluluğu, genellikle ortahalli kimselerden meydana gelmiştir. Kiracılardan Şefik Bey, emekli bir konsolostur. -Memurluk zamanı gölgeli geçmiş, bu yüzden vaktinden önce emekliye ayrılmıştır. Ne var ki yükünü tutmuş bir adamdır. Cimriliği, kirliliği, hattâ pisliği ile -başta hizmetçi Halide dahil- bütün kiracılar ondan tiksinmektedirler. Hâki Beyle karısı Turan Hanım, birbirlerinin işlerine pek de karışmayan bir karı-kocadırlar. Turan Hanım, azılı bir kumarbazdır; kısa zamanda kiracıların çoğunu isteğine uydurmuş, oyuna alıştırmıştır. Durmadan bunların paralarını çekmektedir. Biraz da iffetsizdir. Kendisini fabrikatör olarak tanıtan İskender Bey' in, aslında uyuşturucu maddeler kaçakçısı olduğu, romanın sonuna doğru anlaşılacaktır. » Hasan Bey, başından türlü felâketler geçmiş bir adamdır. Artık hayatta en büyük avuncunu içki teşkil etmekte; bol bol da içmektedir .Buharalı Abdülkerim Bey, karısı, sinirli, yaygaracı küçük çocukları; Ayaşlmm üvey kızı Faika, onun kaynanası; bir bankada çalışan ve geniş çatı altında olup geçenleri gönül ehli bir kimse olarak bize anlatan adam; sonra dişili erkekli, büyüklü küçüklü daha birçok insan; zaman zaman bir araya gelerek, zaman zaman kendi dünyalarında yaşayarak romanın kovanı içinde bir arı gibi dolaşıp durmaktadırlar. Ama her yerde, her zaman olduğu gibi, Ayaşlı İbrahim Efendi'nin -bir tesadüfle- bir çatı altına topladığı bütün bu insanlar, gün gelir, dağılır, sahneden çekilirler; Turan Hanım, uygun bir yer bulunca, buradan ayrılıp ayrı bir ev tutar. Şimdi artık onun evinin önünde adı belli kişilerin otomobilleri bile beklemektedir. Hasan Bey'e inme iner. Konsolos emeklisi Şefik Bey, bilinmeyen kimseler tarafından ve bilinmeyen nedenlerle öldürülür. İskender Bey zaten tutuklanmıştır. Ayaşlı İbrahim Efendi de, küçük bir soğuk algınlığının sonunda . ölünce, artık bu ortak hayat sahnesinin perdesi de iner. Evli evine, köylü köyüne.,.
|
