Sanat alanında görülen barok anla­yışın yanı sıra, edebiyattaki barok anlayış da, Avrupa ülkelerinde 1560 ile 1660 arasında yayılan ve üslup karışımı nedeniyle klasisizme karşı çıkan bir edebiyat türünü belirtir.Önceleri plastik sanatları belirten barok terimi, barok sanatla aynı dönemde gelişen edebiyata, çok sonra uygulanmıştır. Barok edebi­yatın ayırıcı özelliklerinin başlıcaları şunlardır:  

Eğretilemenin, konu dışı sözlerin düzenli kullanımı ve anlatının karmaşıklığı üstüne dayalı özenticilik; özellikle Elizabeth dö­nemi tiyatrosunda görülen ve bayağı ile değerliyi, gerçekçilk ile alegori­yi, fars ile trajiği bir araya getiren üsluplar karışımı; vb.  

Barok edebiyatın doğduğu yer katolik Avrupa'dır (İspanya'da gongoracılık ; İtalya'da marinoculuk) ve Karşı-Reform'un yol açtığı Cizvitler tarafından des­teklenen geniş kültür hareketinin desteklediği klasizmin temsilcisi Fransa da bu akıma kapalı kalma­mıştır: Saint-Amant'ın (1594-1661), Jean de Sponde'un (1557-1595], Theophile de Viau'nun (1590-1626) yapıtları; daha önceki dönemlerde Sceve'in, Ronsard'ın, d'Aubigne'nin bazı şiirleri; hattâ Montaigne'in De­nemeler'i. 

Klasik edebiyatın temsilcisi Boileau, bütün türleri kucaklayan barok üs­lubuna bütünüyle karşı çıkmıştır; oysa barokun içinde de klasik öğeler bulunur. Sözgelimi klasiklerin ilki sayılan Malherbe, gençlik şiirlerin­de görüldüğü gibi, doğrudan doğru­ya barok düşüncenin etkisi altın­dadır. Başlangıçta bütünüyle barok­tan esinlenen Corneille'in tiyatrosu, konularıyla (kararsızlıktan doğan bir bunalımın betimlenmesi) ve im­gelerin seçimiyle, sonraki yıllarda da barok üslubunun bazı özellikleri­ni sürdürmüştür.