|
Sanat -
Sanat Tarihi
|
|
Rönesans dönemi heykelciliğide mimarîdeki başarıyı gösterebilmiştir.Rönesans heykelinin kendine has biçimi(form), düzenleme ve eğilimleri vardır. Bunları belirleyenen önemli şey ise, o zamanda egemen olan "gerçekçilik" fikridir. Bu nedenle;
• Rönesans heykeltraşı, gerçeğe benzeyeni bulmaya yönelmiş, insan vücuduna ve onun anlatım gücüne ilgi duymuştur
• Heykel, öteki sanat kollarından, özellikle de mimarîye bağlı olmaktan büyük ölçüde kurtarılmıştır.Mimarî eserler içinde düşünülen heykeller, binaların alınlıklarım, kemer aralarım, kiliselerin sunak kısımlarım süslerken; daha çok büst ve atlı kişi şeklinde yapılan bağımsız heykeller, çeşitli sivil binaları ve kent alanlarım süslemişlerdir.
• Canlılık kazandırılan figürlerde, anatomik yapıya önem verildiği gibi, duyguların yansıtılmasına da çalışılmıştır.
• Perspektif sayesinde, özellikle grup hâlindeki heykel figürleri arasında daha aslına uygun çalışmalar yapılmıştır. • Dönem heykeltraşları konu olarak; en fazla Meryem, Çocuk İsa, melek, mitolojik varlıklar ve atlı kişiler seçmişlerdir. Bu dönemde ünlü heykeltıraşlar yetişmiştir.Bunnlardan en önelileri Ghibert, Donetello, Michelangelo dur.
|
