|
Edebiyat-ı Cedide -
Servet-i Fünun
|
|
İSTANBUL'da doğdu. Hüseyin Cahit Yalçın'ın ağabeysidir. Tıbbiye'yi bitirdikten sonra (1886), Paris'te ihtisas yaptı (1893 -1895). Millî Mücadele yıllarında Anadolu'ya geçti. Doktorluğunun yanısıra şair ve yazarlığını sürdürdü. İstanbul'da öldüğü zaman Devlet Denizyolları'nda doktor bulunuyordu (21 Mart). Hüseyin Suat Yalçın; Servet-i Fünûn Edebiyatımıza şair, çeviri, fıkra, oyun yazarı, sosyal mizah yazılarıyla katkıda bulunur. Türkçeyi, hece ölçüsünü başarıyla kullanır. Nükteli, esprili bir dil yapısı vardır. Ulusal konulara içtenlikle yer verir. Lirizme varan şiirlerinde özellikle aşk ve kadın temalarını işler. Mizahlarında «Gâve-i Zâlim» ve «Dahhak-i Zâlim» imzalarını kullanır. Başlıca eserleri: Lâne-i Melal (şiirler, 1910) Kirli Çamaşırlar (oyun, 1911); Çürük Temel (adaptasyon oyun, 1915); Yamalar (oyun, 1919); Kayseri Gülleri (oyun, 1920); Yamalar (oyun, 1920); Gâve Destanı (mizahî şiirler, 1923) Ahrette Bir Gün (manzum oyun, 1926). Diğer oyunları: «Hülle», «Şehbal yahut İstibdadın Son Perdesi», «Kundak Takımları».
|
