ARAPKİR'de doğdu (9 Eylül). Elâziz Askerî Rüştiyesi'nden sonra İstanbul' da Kuleli Askerî İdadisinde ve Askerî Tıbbîye'de okudu. Yüzbaşı olarak okulu bitirdi. Siyasî cemiyete girdiği için Fizan'a sürüleceğini anlayınca Av­rupa'ya kaçtı (1897). Jön Türkler'in Cenevre'de çıkardıkları «Osmanlı» gaze­tesine yazılar yazdı (1897). İstanbul'a döndükten sonra (1911), göz hekimliği­nin yanısıra «İçtihat» dergisini çıkardı. İstanbul'da öldü (28 Kasım). Ölümünün Tezi açıktı: Gereldi olan, diktatörleri yaşatmıyacak ve üretmiyecek kültüre ve bilince sahip bir toplum olmaktı. Ne demişti Shakespeare, Jul Sezar piyesinde : Romalılar koyun sürüsüne dönüştükleri için, Sezar kurt olmuştu. İnsanlar da toplumlar da yeniliklere açık olmalıydılar. Ama, ıslâhat, «şiddetli ve sarsıntılı ihtilâl» değildi. Çünkü, «zaman, kendi yardımı olmadan yapılan işleri korumaz» dı. «Aceleye getirilen bir inkılâp, başarıya ulaşamamış bir gelişme» idi. Onun lâyikliği, yalnızca softa baskılarından kurtulmak için bir araç değildi. Gerçek anlamda bir düşünce ve vicdan özgürlüğüydü. «Dört karılı bir aile taslağı ile, medeniyet ailesine girilemezdi.» Fransız yazarı Rene Pinon'un alaycı bir gözlemi vardır: «Osmanlı İmparatorluğu içinde herkes için yer var­dır. Türkler için bile».