|
Edebiyat-ı Cedide -
Servet-i Fünun
|
|
D İYARBAKIR'da dünyaya geldi (24 Mart). «Mehmet Faik» asıl adı. Diyarbakır'a Sait Paşa'nın oğlu, Süleyman Nazif'in küçük kardeşi. Mülkiye Mektebi'ni bitirdi (1901). Bursadan sonra Anadolu'nun çeşitli yerlerinde mülkiye memurluklarında bulundu. Fecr-i Ati topluluğuna başkanlık etti (1909). Diyarbakır valiliği yaptı (1918); Dahiliye Müsteşarlığına getirildi (1920). Mülkiye Mektebi'nde Fransızca, Saint Benoit Lisesi'nde Türkçe ve Edebiyat öğretmenliğinden emekli oldu (1930). Ankara'da öldü (1 Ekim); cenazesi istanbul'a getirilerek çok sevdiği Abdülhak Hâmit'in yanına, Zincirlikuyu Mezarlığına gömüldü. Faik Ali Ozansoy; şiirlerinde Servet-i Fünûn sınırlarını aşamıyan, romantik bir görüşle aşk, kadın, hüzün ve doğa temalarını işler. Fecr-i Ati kurucuları arasındadır. Karamsarlığa varan bir melalle bireyselden toplumsallığa açılan duygularını dile getirir. Başlıca eserleri: Mithat Paşa (biyografi, 1908); Hâni Teselliler (şiirler, 1908); Temâsil (şiirler, 1913); Elhân-ı Vatan (şiirler, 1915); Payitahtın Kaptstnda (manzum oyun, 2 perde, 1920); Şair-i Azama Mektup (manzum, 1923);. Nedim ve Lâle Devri (manzum oyun)
|
