İSTANBUL'da doğdu. Babası Yemen Kumandanı iken ölen İsmail Hakkı Paşa, annesi duygulu bir kadın şair olan Fehime Nezihe hanımdır. Nümune-yi Terakki özel ilkokulu'nu, Davutpaşa Rüşdiyesi'ni, Vefa İdâdî'sini bi­tirdikten sonra, bir süre Hukuk Mektebi'nde okudu. Hariciye Nezaretine me­mur olarak girdi (1903); ayrıca Mercan, Kabataş idadilerinde edebiyat öğret­menliklerine başladı (1907). Ticaret hayatına atıldı (1917-1918). Zonguldak mil­letvekili oldu (1928). Türk Dil Kurumu'nda üye ve başkan yardımcısı olarak görev aldı. Akciğer kanserinden İstanbul'da öldü (14 Aralık).   

Celâl Sahir Erozan; ilk yazısı «İrtikaa» isimli bir dergide çıktığı zaman henüz onbeş yaşındadır; bir yıl sonra «Servetifünûn» da ilk şiiriyle görünür (Ekim, 1899); sonra sırasıyle Malûmat, Pul, Musavver Fen, Edeb, Genç Ka­lemler, Türk Yurdu, Halka Doğru, Türk Sözü, Bilgi Mecmuası edebî kişiliğinin kronolojik dünyasını yansıtan kaynaklar olur. «Ahmet Celâl, Şarık, Velhan, Hikmet Celâl» imzalı şiirler de onundur. Her yeniliği benimser. «Edebiyat-ı Cedide» cilerle sanat hayatını, Fecr-i Atî'cilerle Hececileri de sürdürür; en sonunda vezinsiz şiir akımına katılacak kadar yenilikçidir. «Yeni Lisan» ve «Millî Edebiyat» çalışmalarına emeği geçer. Bunlara karşın; aşk ve kadın şa­iri olarak tanınır: «Bütün hayatımı onlar verir de ben yaşarım / Kadınlar ol­masa öksüz kalırdı eş'ârım!» Şiir kitapları: Beyaz Gölgeler (1909); Buhran (1909); Siyah Kitap (1911).