İzmir Erkek Lisesi'ni (1937) ve İstan­bul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü'nü bitiren (1948) Sa­lâh Birsel, öğrenim gördüğü yıllarda bir süre fransızca öğretmeni olarak çalıştı (1943); sonra Sümerbank Tef­tiş Kurulu revizörlüğü (1950-1952), iş müfettişliği (1953), İstanbul Edebi­yat Fakültesi kütüphane müdürlüğü (1956), Ankara Üniversitesi basım­evi müdürlüğü (1960) yaptı. Uzun süre Türk Dil Kurumu yayın kolu başkanlığını yürüttü. 

ŞİİRLERİ

İlk şiiri 1937 yılında Gündüz dergi­sinde yayımlanan ve 1949 yılına ilişkin bir güncesinde "şiir fikirler­le değil, kelimelerle yazılır" diye be­lirten Salâh Birsel, bu görüşünü ilk şiir kitabı olan Dünya İşleri'nden (1947) Haydar Haydar'a (1972) kadar özenle sürdürmüştür. Kendi yaşamıyla ilgili şiirlerinin yer aldığı Dünya İşleri'nde, gündelik yaşam konusunu işlediği görülür. "Ben"in çevresinde dönen bu şiirlerde, çatışkıları, hiçbir zaman bir sorun­sal durumuna getirmeden, yalnızca betimleyerek sunmayı amaç alan Birsel'in, Hacivat'ın Karısı (1955) adlı yapıtındaysa "ben" konusunun "ben' in aşkı"na doğru genişlediği görülür (aynı yapıtta, gündelik ya­şamın çeşitli durumlarını işleyen, bu arada ev yaşamının yergisini yapan şiirler de yer alır}. Salâh Birsel'in aşağı yukarı bütün şiirlerinde ya­şanmışın hissedilmesi değil, akılla kavranışı söz konusudur. Gülmecenin ve ince alayın da eşlik ettiği şiirlerinin özelliklerinden biri de, bilinçli olarak şiirsellikten kaçışın or­taya koyduğu yalınlıktır 

DENEMELERİ 

Salâh Birsel Haydar Haydar adlı şiir kitabından sonra deneme türü­ne ağırlık verdi ve bu alandaki çalış­malarını iki doğrultuda sürdürdü: Bilinen anlamda denemeler ile bir çeşit deneme-inceleme türü olan Salâh Bey Tarihi. Denemelerinde genel olarak edebiyatı ana eksen olarak ele alan Salâh Birsel, düşün­celerini, bu eksen çevresinde yergi, gülmece ve ince alay eşliğinde geliş­tirir. Salâh Bey Tarihi 'ni oluşturan kitaplarındaysa, İstanbul'un, Boğaz­içi'nin, İstanbul'daki kahvelerin, vb. tarih kitaplarında belirtilmeye de­ğer görülmeyen ama kendisine göre asıl istanbul'u oluşturan tarih kesitini anlatmaya çalışır. Bu, bir an­lamda da, İstanbul uygarlığını oluş­turan insanların Salâh Birsel gözüy­le anlatılan bireysel tarihidir.Denemelerinde kendisine özgü bir üslup geliştiren yazar, özgün bir sözdağarcığı ve tümce yapısıyla, dilin bütün olanaklarım kullanmaktadır.    

Eserleri:

Şiir: Dünya İşleri (1946); Hacivat'ın Karısı (1955); Ases (1960); Küdrikname (1961); Haydar Haydar (1972). (Bütün şiir kitaplarını 1980' de Köçekçeler adı altında topladı.)

Roman: Dört Köşeli Üçgen (1961).

Günlük: Günlük (1955); Kuşları örtünmek (1976); Hacivat'ın Günlü­ğü (1982).

Deneme: Şiirin İlkeleri (1952); Sen Beni Sev (1957); Kendimle Konuşma­lar (1969); Şiir ve Cinayet (1975; 1976 Türk Dil ödülü);Kurutulmuş Felsefe Bahçesi (1979); Paf ve Puf (1981; 1982 İş Bankası Eleştiri-Deneme Büyük ödü­lü); Halley Kimi Kurtarır (1981).

Deneme-İnceleme: Salâh Bey Tari­hi: Kahveler Kitabı (1975); Ah Bey­oğlu Vah Beyoğlu (1976); Boğaziçi Şıngır Mıngır (1980); Sergüzeşti Nono Bey ve Elmas Boğaziçi (1982); İstanbul-Paris (1983); Amerikan Tolstoy (1983).

İnceleme: Fransız Resminde İzle­nimcilik (1967); Goethe (1972).