Özel dersler alarak başladığı öğre­nimini Galatasaray Sultanisi'nde sürdüren Asaf Halet Çelebi, bu oku­lu bitirmeden geçtiği Sanayi-i Nefise Mektebi'nde (Güzel Sanatlar Akade­misi) üç ay okuduktan sonra, ayrıla­rak, Adliye Meslek Mektebi'ne girdi. Okulu bitirdikten sonra Üskü­dar Asliye Ceza Mahkemesi'nde za­bit kâtipliği, banka memurluğu, Devlet Denizyollarında memurluk yaptı. Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü'nde kitaplık memuruyken, Gureba Hastanesi'nde öldü.

ŞİİRLERİ

Aile çevresinin de etkisiyle edebiya­ta küçük yaşta ilgi duyan Asaf Halet Çelebi, on sekiz yaşma kadar Divan edebiyatı türünde şiirler yazdı. 1937'den sonra, Ses, Hamle, Yeditepe dergilerinde ve Gün gazetesinde yayımlanan serbest vezinle yaz­dığı şiirlerle dikkat çekti. Türk edebiyatına soyut anlayışı belirgin özellikleriyle getiren ilk ozanlardan olan Asaf Halet Çelebi, özel bir merakla incelediği İslâm ve Hint gizemciliğinin izlerini şiirlerine duyarlıkla yansıtmış, soyutu yarat­ma yolunda somutu gereç olarak kullanma düşüncesiyle, biçime önem vermiş, ses ve çağrışım değeri de katmak amacıyla, şiirlerinde, "om mani padme hum", vb. yabancı sözcük öbekleri kullanmıştır. Şiirle­rinin yanı sıra, araştırma ve incele­meleri vardır.    

Eserleri:

Şiir: He (1942); Lâmelif (1945); Om Mani Padme Hum (1953; ilk iki kitabındakiler ve yeni şiirler).

İnceleme: Mevlâna (1940); Molla Cami (1940); Naima (1953); Divan Şiirinde İstanbul (1953); Ömer Hay­yam (1954); Mevlâna ve Mevlevilik (1957). 

SİDHARTA

niyagrodhâ

koskoca bir ağaç görüyorum

ufacık bir tohumda

o ne ağaç ne tohum

om mani padme hum

sidharta buddha

ben bir meyvayım

ağacım âlem ne ağaç

ne meyva

ben bir denizde eriyorum

om mani padme hum