Faruk Nafız, 18 Mayıs 1898 tarihinde İstanbul’da doğdu.Bakırköy Rüştiyesi ve Hadıka-ı meşveret idadisini bitirdi.Bir süre Tıp fakültesinde okudu.1922’de Kayseri’de öğretmenliğe başladı.Ankara ve İstanbul okullarında edebiyat öğretmenliğini sürdürdü.1946’da politikaya atıldı.Demokrat partiden milletvekili seçildi. 1960 İhtilalinde Demokrat partililerle birlikte Yassıada’da 15 ay kadar tutuklu kaldı. Beraat ettikten sonra politikayı bıraktı.Ondan sonra sadece şiirle ilgilendi.8 Kasım 1973 tarihinde gemiyle çıktığı akdeniz seyehati sırasında kalp krizinden öldü. Zincirlikuyu mezarlığına gömüldü.

Şiire birinci dünya savaşı sıralarında başladı.Önce aruzla yazdı.Sonra heceyle devam etti.Hece şiirlerindede büyük bir başarı gösterdi.’Hecenin Beş Şairi’nden biri sayılmaktadır. Beş Hececiler Son yıllarında tekrar auzla yazmaya başladı.En ünlü şiiri Han Duvarları’dır.Ki edebiyatımızın klasikleri arasına giren güzel şiirlerden biridir.Bu şiirnde şair Kayseri  lisesi edebiyat öğretmenliğine atandığı 1922 yılında ‘yaylı’ adı verilen arabayla, Ulukışla yolundan Kayseri’ye giderken edindiği izlenimleri şair duyarlılığıyla dile getirmiştir.

Başlıca eserleri arasında şunları sayabiliriz:

Şiir:Şarkın sultanları (aruz / 1919), Gönülden Gönüle ( aruz / 1919), Çoban Çeşmesi ( 1919), Dinle Neyden (1919), Suda Halkalar (aruz /1928), Akarsu (1937), Akıncı Türküleri (1938), Zindan Duvarları (aruz /1967), Seçme Şiirleri Bir Ömür Böyle Geçti (1933), Elimle Seçtiklerim (1934), Heyecan ve Sukun (1959), ve Han Duvarları (1969) adları altında yayımlandı.

Oyun:Canavar (manzum /1925), Akın (manzum /1932), Özyurt (1932), Kahraman (1933), Ateş (1939, Yayla Kartalı (1945)

Çoban Çeşmesi

Derinden derine irmaklar aglar,
              Uzaktan uzaga çoban çesmesi.
              Ey suyun sesinden anlayan baglar,
              Ne söyler su daga çoban çesmesi.

             Gönlünü Sirin’ in aski sarinca,
             Yol almis hayatin ufuklarinca,
             O hizli daglari Ferhat yarinca
             Baslamis akmaga çoban çesmesi.

            O zaman basindan askindi derdi,
            Mermeri oyardi, tasi delerdi.
            Kaç yanik yolcuya soguk su verdi,
            Degdi kaç dudaga çoban çesmesi.

           Ne sair yas döker, ne asik aglar,