(Altruism—L. alter-, Fr. autre- başkası, öteki): Özgecilik; kişisel çıkar düşüncesi gütmeyen, başkalarının yararına öncelik tanıyıp, kişinin kendi yararından önce başkalarının yararını kollaması tutum ve eylemi.

Altruizm, Fransız düşünürü Au-guste Comte (1798-1857)'un bencilliği mo­del alıp karşıt yönde erdemli bir tutum ola­rak geliştirdiği bir ahlak felsefesidir. Bu fel­sefe kişinin davranışlarında başkaları için duyduğu sempatinin ve başkalarının yararı­nı kollamasının etken olduğu temeline da­yanır.

Auguste Comte bu felsefeyi kurarken ben­cilliği yermiş olan İngiliz törelcileri J. Butler, F. Hutcheson, ve David Hume'dan esin­lendiğini söylemiştir. J. Stuart Mili de kişi­nin başkalarının iyiliğinden mutluluk duy­duğunu söylerken altruizm'den esinlenmiş­tir.

Altruizm kişiyi başkalarının iyiliğini kolla­maya yöneltirken kişiliğini yitirttiğini, baş­kalarına bağımlı kalma alışkanlığı verdiği­ni, ve girişim yeteneğini zayıflattığını öne sürerek bu felsefeye saldıranlar olduğu gibi, bu tutumu bencilliğin sinsi bir biçimidir ya da boşuna bir içliliktir (sentimentalizm) di­ye eleştirenler de olmuştur. Bunlara karşı Comte, Başkalarının çıkarını saymak ve kendini başkalarına adamak, olarak tanım­ladığı altruizm'i ancak sevgi ve kişisel gö­nül tokluğu ile erişilebilen bir aşama say­mış, onu, insanları tinsel olarak yücelten ve adalet, sevecenlik, yardımlaşma, dayanışma gibi yüksek duygular çevresinde birleştiren tanrısız yeni bir din yerine oturtmak iste­miştir.