{Anticlerica-lism— Gr. anti- Karşıt; kleros- resmi görevli, tayfa): Laiklik; Hıristiyanlıkta kiliseye, kilise organlarına ve özellikle Katolik Kilisesine karşı bir akını.

Kiliseye ve kilise görevlilerine üstünlük ve ayrıcalık tanıyan geleneklere karşı çıkma tutumu. Ortaçağdan beri dev­letle ya da krallıkla birlik içinde olan din adamlarına toplumda bir üstünlük, bir ayrı­calık tanınmıştır. Onlar da bu durumu çok kötüye kullanmışlar, kilise bir yandan, kral­lar bir yandan halkı sömürdükleri gibi tutu­culukları ile ilerlemeye de engel olmuşlar­dır. Hıristiyanlıktaki Reformasyon Hareketi din adamlarına ayrıcalıkları ve kilisedeki bazı yolsuzluklar ile, halkın sömürülmesini göreceli olarak önlemiş ve antiklerikalzmi başlatmıştır. Fransız Devrimi ile antiklerikalizm biraz daha etkinlik kazanmış, Almanya'daki Hitler Yönetiminin (nazizm) Kültürkampf (Kültür ve Uygarlık Kampan­yası) Programı da kilisenin kamu işlerinde­ki etkisini hemen hemen tümü ile ortadan kaldırmıştır.

Fransızlara göre antiklerikalizm kilise tay­fasının kamu işlerine karışmaması ve kamu yönetiminde din adamlarının hiçbir biçimde etkili olmamaları durumudur. Bu tanımı ile antiklerikalizm laiklikle eşanlamdadır.