(Antinomianism, antinomism—-Gr. anti-karşıt; nomos- yasa): Çatışkıcılık; yasa­sızlık, 1) Metafizikte, ikisi de eşit güçte ayrı ayrı birer gerçek sayıldıkları halde birinin öteki ile ya da anıştırma yolu ile çıkarılan sav ile ötekisinden çıkarılan savın çelişkide bulunması durumu. 2) Tanrıbilimde, buyurulan eylemi noktası noktasına izlememe ya da yasa ve törel üstüne kurulu kurallara aykırı düşen ey­lemde bulunma durumu.

Özel olarak Hıristiyanlıkta, "Tanrının yarlıgaması (mağfiret) için iyi tö­rel davranış gerekli ve yeterli koşul değildir; yalnız inananlar ve Tanrının seçtikleri kur­tuluşa erer," diyen bir öğreti. Bu öğreti I.S. 2. ve 3. yüzyıllarda gnostiklerin öne sürdük­leri bir öğretidir. Fakat 1538 de John Agrigola tarafından, "Kilisenin yalnız İncilin, yazılı gerçeklerin astı (madunu) olduğu ve yarlıganmak için inancın asal gerek oldu­ğu," görüşü ile yeniden biçimlenip örgütlen­miştir.