Türk bestecisi Babasının askerî yargıç olması ne­deniyle ilköğrenimini değişik yerler­de gören İlhan Baran, on altı yaşında Ankara Devlet Konservatuvan Kompozisyon Bölümü'ne baş­vurdu; ama Yaylı Çalgılar Bölümü' ne alınarak, Fromme'nin kontrbas öğrencisi oldu. Bir yıl sonra Kom­pozisyon Bölümü'ne geçerek, Adnan Saygun'la çalışmaya başladı; ayrıca, Selçuk Gündemir'den piyano, Ruşen Ferit Kam'dan divan müziği, Mu­zaffer Sarısözen'den halk müziği dersleri aldı. Okul dışında, Kemal İlerici'yle Türk müziği armonisi ça­lıştı. 

1960 yılında Ankara Devlet Konservatuvarı'nın İleri Devre Kompozis­yon Bölümü'nü bitiren İlhan Baran, 1962 yılında devlet sınavını kazana­rak Paris'e gitti. Ecole Normale de Musique'de Henri Dutilleux ve Maurice Ohana'yla beste çalıştı. Bu okulu bitirdikten (1964) sonra, bir süre Paris Radyo ve Televizyonu' nun somut müzik kurslarına katıldı.  

SANAT ANLAYIŞI VE YAPITLARININ ÖZELLİKLERİ

İlhan Baran, divan müziği ile halk müziği tekniklerinin geliştirilerek, evrensel çoksesli sistemler içinde eritilmesi gerektiğine ve yeni Türk müziğinin ancak böyle bir bireşim­den doğabileceğine inanır. 1963-1964 yıllarında Paris'te öğrenciyken yazdığı ve gene ilk kez Paris'te seslendirilen piyano için Üç Bagatel adlı yapıtı, temelde divan ve halk müziklerinin bir soyutlamasıdır (son bagatel, horon biçiminde yazılmış­tır). 1966-1967 yıllarında, yedeksubaylığı sırasında bestelediği üfleme çalgılar beşlisi için Demet'se gene halk müziği esinli, hafif, eğlenceli bir havadadır. Besteci bu parçanın akor yapısında, Kemal İlerici'nin dörtlülüğe dayanan armoni yönte­minden yararlanmıştır (aynı yöntemi kullandığı yapıtlarından biri de piyano için Küçük Süit'tir). 1975'te yazdığı, ilk kez 1982'de seslendirilen Dönüşümler adlı, keman, piyano ve viyolonsel için oda müziği bir "fantazi"yle başlar (bu bölümde bazı beştonlu çekirdekler ve makam renkleri, buğulu bir ortamda dola­şır), sonra, bestecinin "dönüşüm" adını verdiği, yeni bir biçim gelir. Partisyonu Ankara Devlet Konservatuvarı tarafından yayımlanan Dönüşümler'i, besteci "bir çeşit psiko­lojik atmosfer" diye nitelemiştir. 1980'lerde tamamlanan Töresel Çe­şitlemeler, büyük orkestra için on bölümlük senfonik bir yapıttır. Ge­leneksel anlamda bir çeşitleme ol­mayan bu yapıtın bütünü, üç notalık (re; do diyez; si bemol) bir çekirdek üstüne kurulmuştur. Uzun yapıt boyunca bu çekirdek çok değişik açılımlara girer; zaman zaman atonal ya da amodal paleti içerir. Orkestra grupları daha çok birer renk ve atmosfer öğesi olarak kalır; dirençli bir ritim yapısı parçanın belkemiği gibidir.Bestecinin son çalışmalarından biri, müzik eğitimi görmemiş çocuklar için, mandolin ya da bağlama eşli­ğinde söylenebilen, yüz yirmi ezgilik müzik demetidir.   

Eserleri:

Yalnız solo için: Çocuk Parçaları (pi­yano ya da çembalo için); Küçük Süit (piyano için); Üç Soyut Dans (piyano için); Üç Bagatel (piyano için); İki Sesli Sonatına (piyano için); Bir Bölümlü Sonatına (keman için); Siyah Beyaz (piyano için); Mavi Anadolu (piyano için).

İkililer: Uygulamalar, Birinci Defter (bas ve piyano için); Uygulamalar, İkinci Defter (bas ve piyano için); Dört Zeybek (bas ve piyano için); Dört Parça (iki flüt için).

Oda orkestrası için: Yaylı Çalgılar Dördülü (iki keman, viyola, viyolon­sel); Demet (flüt, obua, klarnet, korno, fagot); Dönüşümler (keman, piyano, viyolonsel). Büyük orkestra için: Töresel Çeşitle­meler.

Koro için: Eylül Sonu; Ezgi Demeti; Şarkılar.