Akademi'deki klasik eğitim sistemi,serbest bir paleti geliştirmeye çalışan Nazmi Ziya Güran'da sert bir tepkiye yol açtı. 1905'te kısa bir süre için istanbul'a gelen ve Hüseyin Zekâi Paşa'nın Doğancılar'daki evine ko­nuk olan Fransız izlenimci ressamı Signac'la görüşmesi de, Nazmi Ziya Güran'ı olumlu yönde etkiledi. 1908' de Akademi'yi bitirince Paris'e gide­rek üç ay kadar julian Akademisi'ne devam etti; bu arada Marcel Bachet ve Royer'den özel dersler aldı, Cormon'un atölyesinin bulunduğu Güzel Sanatlar Okulu'ndaki dersleri izledi. Doğadan çalıştığı resimleriyle Cormon'un dikkatini çekti. Müzeleri gezerek büyük sanatçıların yapıtla­rını anlamaya çalıştı. Almanya ve Avusturya'ya giderek müzelerdeki incelemelerini genişletti. 1913'te Türkiye'ye dönüşünde İzmir Muallim Mektebi müdürü ve İstanbul İlk Ted­risat müfettişi oldu. 1918-1921 ve 1925-1927 yılları arasında iki kez Akademi müdürlüğü yaptı. Müta­reke yıllarında geçimini sağlayabil­mek için, bir ara serbest çalıştı; tütün ticaretiyle uğraştı, tavuk çiftliği kurdu, kunduracılık yaptı. Akademi müdürlüğünü Namık İsmail'e bırak­tığında, okulda desen hocalığı yap­maktaydı. Ama zamanının önemli bir bölümünü, doğada açık havada geçi­riyor, ışık değişimleri içindeki İstan­bul görünümlerini tablolarına konu olarak seçiyordu (ona göre gecenin gündüz olmak için geçirdiği çeşitli ışık değişimlerini görmemiş bir kimse, ressam olamazdı).

 Nazmi Ziya Güran, resimlerini ilk kez 1916'da Galatasaray Sergisi'nde sundu. Bütün dönemlerini içeren geniş bir sergisiyse, ancak ölümün­den 25 gün önce, Güzel Sanatlar Aka­demisi salonlarında üç yüz kadar tablosuyla açıldı. 

SANATI

Nazmi Ziya Güran, Türk resminde 1910 kuşağı olarak bilinen İbrahim Çallı ve arkadaşları arasında, izle­nimci eğilimi en sadık biçimde yansı­tan sanatçıdır. Onun resimlerinde İstanbul, ışık içinde yıkanan doğası ve izlenimci bir anlayışa kaynak oluşturacak değişken görünümleriyle, Hoca Ali Rıza'nın başlatmış olduğu içten ve yapmacıksız akımın, daha entelektüel plandaki bir uzantısı ola­rak dikkatimizi çeker. Sabahın ilk saatlerinden başlayarak İstanbul'un sessiz köşelerine uzanan Nazmi Ziya Güran, kimi zaman çok sevdiği Kan­dilli sırtlarına, kimi zaman Langa bostanına, Halic'e ya da Göksu dere­sine iner, han içlerinin loş gölgele­rini, ağaç diplerinin eflatun sessizli­ğini seçer. Bedri Rahmi Eyüboğlu haklı olarak, ondaki güneş ışığının, nesnelerin asıl rengini ve formunu eriterek, bütün motiflerin üstüne sıcak bir buğu gibi çöktüğünü öne sürer. Işık, onda, resmi biçimlendiren ve yönlendiren temel etkendir. Figür ve portre resimleri de yapmış, olmakla birlikte, daha çok bir peyzaj ressamı olan Nazmi Ziya Güran'ın sanatında özel bir dizi oluşturan ve bir bakıma en tipik resimleri sayabi­leceğimiz Koç Kahvesi tabloları ondaki bu peyzaj ressamlığının en somut örnekleridir