1957'de, Ankara'da tüm çalışmaları­nı kapsayan bir sergisi açıldı.

SANATI

Turgut Zaim'in sanatı, kendi kuşağı­nın ressamları arasında olduğu ka­dar, onu izlemiş olan kuşaklar içinde de yöresel ve ulusal Türk resminin ti­pik ve benzersiz bir örneği olarak yorumlanmıştır. Akademik sanat disip­linlerine ilgi göstermediği gibi kendi döneminin akımlarına da yakınlık duymayarak, kaynağını geleneksel Türk tasvir sanatlarında bulan, ancak bunu çağdaş bir anlayışla değerlen­diren görüşü benimsemiştir. Onun sa­natındaki yöresellik, bu bakımdan ay­nı anlayışın daha önce öncülüğünü yapmış olan Osman Hamdi Bey, Ruhi Arel, Hoca Ali Rıza gibi sanatçıların yöreselliğinden ayrılır. Turgut Zaim' de konusal ilişkileri aşan yöresellik, üslup ve teknik açısından da bu yöre­selliği bütünleyen daha kapsamlı bir anlayışta biçimlenmiştir. İlk bakışta minyatürleri akla getiren bu anlayış, figürlerin ve nesnelerin ışık-gölge kav­ramına açık görünümleri, boşluk için­de yer alan sağlam konumlarıyla, ge­leneksel tasvir kalıplarının dar sınırını aşar, doğa ve çevre gözlemine ön­celik veren tutumuyla gerçekçi bir ta­bana oturur. Bu gerçekçi anlayış, bir yandan da iyimserlik ve mutluluk me­sajına ağırlık tanır. Onun, sağlıklı el­leriyle hamur açan, karpuz kesen, yün eğiren, çocuğunu emziren, eşeğini yükleyen kadınları, mısır yiyen, kedi seven, zurna çalan çocukları, üzüm gözlü sıpaları, yumuşak tüylü Orta Anadolu keçileri, halı dokuyan genç kızları, pazar yerinde dolaşan deli­kanlıları, bağdaş kurmuş Yörük köy­lüleri, çadırları çevresinde dolaşan Avşarları, izleyiciyi bir mutluluk dü­şüncesine götürür. Onda tasa, sevinç­le yer değiştirir; kaygı, yerini umut ve özleme bırakır.